Thursday, October 20, 2016

Amerika

I nakon pola milenijuma nakon njenog otkrića i masovne kolonizacije, Amerika je i dalje tajanstveni kontinent. Mislim na obe Amerike, severnu i južnu. Ključevi američke misterije i dalje su nedostupni njenim osvajačima. Njen geografski položaj, oblik, izdvojenost od ostatka kopnene mase, ovaj deo sveta čini jedinstvenim i posebnim. Za razliku od evroazijske celine koja prati osu istok-zapad, američki kontinentalni kompleks prostire se duž ose sever-jug. Sjedinjene američke države kao ključna država američkog kontinentalnog kompleksa u svom geocivilizacijskom prostiranju slede pravac istok-zapad, projektujući sebe nasuprot osnovne ose sveameričkog prostiranja. Civilizacijska osa formiranja SAD prostirući se od istoka ka zapadu, preseca kontinentalnu američku osu tvoreći tako krstastu strukturu čije se središte nalazi na tlu Severne Amerike. Slično se prostire i Kanada, između istočne i zapadne obale, Atlantika i Pacifika. Simbolički tako dobijamo oblik latinskog krsta projektovanog nad Amerikom. Tokom XIX veka proces prvobitnog anglosaksonskog kolonijalnog uobličavanja na tlu Severne Amerike, koji je sledio osu sever-jug, šireći se po priobalnom istočnom pojasu, promenjen je širenjem ka zapadu. Tu promenu pratila je druga ozbiljna trauma na tlu Angloamerike nakon rata za nezavisnost a to je građanski rat. Secesija južnih država američke federacije bila je poslednji pokušaj da se severnoamerički kontinent i politički organizuje sledeći sveameričku osu sever-jug. 

Gravitiranje između Pacifika i Atlantika, angloamerički deo novog sveta stavio je u prostorni vektor drugačiji od ostatka američkog kontinentalnog kompleksa. Tako je zbog geografije i istorijskih okolnosti Angloamerika na svom tlu projektovala evroazijski civilizacijski vektor, dok je Latinska Amerika organizovala sebe sledeći prirodni pravac sveameričkog kontinentalnog prostiranja po osi sever-jug. To prostiranje obrnuto je kompatibilno sa tokovima glavnih reka: severnoamerička Misisipi kreće se sa severa ka jugu, dok južnoamerički Amazon teče od zapada ka istoku. Tako povlačeći zamišljenu liniju između delte Misisipija i Amazona uviđamo da ta linija uglavnom prolazi preko Karipskog mora, gde se i nalazi tačka koja bi je delila na dve jednake duži. Otprilike tu se nalazi i središnja tačka obe Amerike posmatrano duž ose sever-jug. Ta središnja panamerička geografska tačka, sledeći vektor kretanja Misisipija i Amazona ukazuje na zamišljeno obrtanje nasuprot kazaljke na satu (lunarna rotacija), posmatrano iz svemira. Takođe, otprilike na sličnoj geografskoj širini, ali u zoni Pacifika, nalazi se i polovina zamišljene linije koja bi spajala Peru i centralni Meksiko, odnosno glavne tačke pretkolumbovskih carstava (na primer meksički vulkan Popokatepetl i sredinu jezera Titikaka između današnjeg Perua i Bolivije). Negde na polovini puta između središnje panameričke geografske tačke i središnje tačke solarnih južnoameričkih carstava nalazi se sakralna tačka koja u sebi sadrži geografsku i sakralno-civilizacijsku komponentu. Tu je ključ Amerike u njenoj celokupnosti. 

SAD su glavna država na američkom tlu te je često ona sama sinonim za celokupnu Ameriku. U praktičnom smislu, zbog velike koncentracije moći u SAD, one same postale su Amerika. Kanada u tom smislu više deluje kao privezak SAD. Takav geografsko-kulturni raspored i podela na američkom kontinentalnom kompleksu podseća na osu podele u Evropi gde imamo protestantski sever i katolički jug. Tako ovamo imamo protestantsku Severnu Ameriku i katoličku Latinsku Ameriku dok za podelu istok-zapad na američkom tlu jednostavno nema mesta. Međutim, tu je u pitanju kulturna podela. U dubljem političko-idoeloškom smislu čitav američki kontinet je jedinstven - od Aljaske do Ognjene zemlje, budući da su granice svih američkih država veštačke kao što su države-nacije proizvod posebnih istorijskih okolnosti. Nema neke velike razlike između Kolumbijaca i Venecuelanaca, Urugvajaca ili Čileanaca, osim u pogledu etničko-rasne kompozicije unutar veštački skrojenih granica. Činjenica je da nema posebnih etničko-rasnih država, osim možda Haitija ili Jamajke. Zapravo nema nezavisne indijanske države, nema države američkih Španaca, Francuza, Apača, Jaki, Ajmara, Kečua, Afroamerikanaca, Nemaca itd. Umesto toga postoje regionalni multirasni i mešoviti identiteti koji su u međuvremenu postali nacije oslobodivši se španske, portugalske, francuske ili britanske dominacije. Oslobađanje od kolonijalnih gospodara nije donelo slobodu starosedeocima, nego slobodu potomcima kolonista. Sve te narodnooslobodilačke američke revolucije bile su ujedno i buržoaske, masonske, belačke, ne i indijanske, jer da je tako kao posledicu borbe imali bismo slobodne indijanske države. Potomci afričkih robova, Indijanci, mešanci, potomci siromašnih Evropljana, samo su sledili ideale i borbu bogate bele elite. Čitav američki kontinentalni kompleks u političko-ideološkom smislu jeste jedinstveni prostor interesno-ideološkog bratstva manjinske bele elite. 
Simon Bolivar
Širom Latinske Amerike slavljen Simon Bolivar, latinoamerički pandan Džordžu Vašingtonu, tipičan je predstavnik te prosvetljene revolucionarne elite. Poreklom aristokrata, školovan u Španiji i Francuskoj, zadojen idejama francuskih prosvetitelja, slobodni zidar, Bolivar u svom idejnom univerzumu nije imao na umu etničko-rasnu slobodu južnoameričkih Indijanaca ili potomaka španskih kolonista kao baštinitelja načelno španskog identiteta, potomaka afričkih robova kao dijaspore recimo Joruba kulture itd, nego političku slobodu ideološki apstraktno shvaćenih građana novonastalih slobodnih država uobličenih na temelju kolonijalnih administrativnih podela. Isto tako nema nikakve razlike između Pensilvanije i države Njujork, niti je država Delaver izraz nezavisnosti istoimenog indijanskog naroda itd. Bolivarov san u ujedinjenoj latinoameričkoj federaciji ili uniji nije ostvaren iako je cela Latinska Amerika izašla iz okrilja španske, odnosno portugalske krune, već je potpala pod rasistički sistem panameričke buržoaske dominacije pomognute Katoličkom crkvom a na severu protestantskim denominacijama. Celokupan političko-ideološki i ekonomski, naposletku civilizacijski sistem na američkom kontinentalnom kompleksu nije autentičan te i dalje predstavlja izraz kolonijalne dominacije. Amerika nije slobodna.
Za SAD Menli Palmer Hol, u knjizi Tajna učenja svih epoha, (Metaphysica, Beograd, 2011) na str. 387 piše: 
Ne samo da su mnogi od osnivača vlade Sjedinjenih Američkih Država bili masoni, već su pomoć dobili od tajnog i dostojanstvenog tela koje postoji u Evropi, koje im je pomoglo da uspostave tu zemlju za naročitu i određenu namenu, poznatu samo nekolicini iniciranih. Grb je potpis tog uzvišenog tela – nevidljiv i većini nepoznat – a nedovršena piramida na njegovoj poleđini je tabla na kojoj je simbolično izložen zadatak čijem ostvarenju je vlada Sjedinjenih Američkih Država bila posvećena od dana svog početka.” 
Na strani 638 iste knjige, u poglavlju Rozenkrojcerske doktrine i načela, Hol piše: 
Sadašnje demokratije su direktan izdanak rozenkrojcerskih napora da oslobode mase od dominacije despotizma. Početkom osamnaestog veka rozenkrojceri su usmerili svoju pažnju na nove američke kolonije i formirano je jezgro velike nacije u Novom svetu. Američki rat za nezavisnost predstavlja njihov prvi veliki politički eksperiment i rezultirao je osnivanjem nacionalne vlade utemeljene na osnovnim načelima božanskog i prirodnog prava. Kao trajni podsetnik na njihove sub rosa aktivnosti, rozenkrojceri su ostavili Grb Sjedinjenih Američkih Država. Rozenkrojceri su bili i pokretači francuske revolucije, ali u tom slučaju nisu bili u potpunosti uspešni, zahvaljujući činjenici da fanatizam revolucionara nije mogao da se kontroliše, pa je usledila vladavina terora.” 



Sada vidimo da su mase možda oslobođene jedne vrste despotizma, ali takođe znamo da praznina koju je ostavilo za sobom jedno zlo, odmah biva ispunjena nekim novim zlom, despotizmom u drugačijem obliku. Sve i da nije reč o mitskim rozenkrojcerima, iz ovog navoda uviđamo da je projekcija slobode na američkom tlu, počevši od Angloamerike, projektovana u Evropi, od strane ezoterične elite, od ljudi kojima je bila strana autentična etničko-rasna sloboda koja podrazumeva suštinski kolektivni identitetski suverenitet i negovanje posebnih vrednosti koje su često u neskladu sa vizijama i projekcijama prosvetljenih oslobodilaca. SAD i danas to negira širom sveta. Sa druge strane katolički Rim je imao manje vizionarsko-ideološki a više prozelitistički i utilitarni razlog da podržava konkvistu a potom i buržoasko-desničarske latinoameričke režime (ove poslednje kao izraz bolivarske slobode od kolonijalne eksploatacije).


Iako je o tome mnogo pisano i nema ko se sve nije latio te teme, ali hajde čisto da naznačimo neke detalje. Na prednjoj strani grba SAD vidimo orla koji drži 13 strela, grančicu sa 13 listova, štit sa 13 vertikalnih linija, natpis "E Pluribus Unum" (iz mnoštva jedno) koji sadrži 13 slova te naposletku iznad orla nalazi se heksagram sačinjen od 13 petokraka. To je ukupno 65 strela, listova, linija, slova, petokraka. Takođe 13 petokraka ukupno ima 65 kraka. Takođe, na poleđini grba gde je prikazana piramida, natpis "Annuit Coeptis" koji ima 13 slova, a sama piramida ima 13 spratova. Broj 13 kako nagoveštava naptis 
"E Pluribus Unum" jeste numerička vrednost hebrejske reči ehad - jedan, koja se piše kao alef-het-dalet. Ona ima svoju biblijsku pozadinu u izreci koja počinje sa "Šema Izrael...", odnosno "Čuj Izraelu, Bog je Jedan". Međutim, broj 13 je i brojčana vrednost druge hebrejske reči - bohu, (bet+he+vav) koja označava prazninu, pustoš, haos (vidi Postanje 1:2). Broj 13 ima mnogo značenja, a po Alisteru Kroliju to je broj najvišeg ženskog jedinstva. Broj 65 je, između ostalog, vrednost reči Adonaj, jednog od imena Boga. Natpis "Novus Ordo Seclorum" ima 17 slova, koliko ima perki na spoljašnjem nizu svakog orlovog krila. Ukupno orao ima 64 perki na krilima i 9 na repu itd. 

Nije mi namera da ovde raspravljam o dubljem značenju pomenutog simbolizma već želim da naglasim kako je sva simbolika grba SAD ezoterijska, nije sekularna, što ukazuje na ozbiljno planiranje i transgeneracijsko sprovođenje određenog programa skovanog od strane tajnih društava. Zbog tog programa severnoameričke kolonije nisu mogle ostati pod suverenitetom britanske krune koja je u sebi obuhvatala vrhovnu versku (poglavar Anglikanske crkve) i svetovnu vlast u svojstvu monarha. Crkva i kruna, makar i protestantska, u suprotnosti su sa idealima prosvetiteljske slobode i jednakosti svih ljudi. Zarad toga su i autentični narodi na prostoru SAD imali biti istrebljeni, potčinjeni, marginalizovani a pobunjena Konferedacija američkog juga - uništena u krvavom ratu. Program očigledno nema alternativu. Amerika je trebalo postati filozofskom imperijom ustanovljena na velikom, dalekom i mističnom zapadnom ostrvu koje se iznenadno pojavilo na obzorju evropske civilizacije onda kada je ona hvatala veliki svetski zalet. Upravo je na tom ostrvu rođen jedan čudan istorijski mutant o kojem je Tomas Molnar rekao da se ne prilagođava nijednom entitetu političkog karaktera koji je poznat u istoriji čovečanstva već je:
"Reč o jednom društvenom modelu sa potpuno formiranom i gotovo hermetički zatvorenom ideologijom, koja je u pozadini, i u nečemu služi kao objašnjenje." (Tomas Molnar, Amerikanologija, Istočnik-SKC, Novi Sad-Beograd, 1996, str.5)
U tom smislu Amerika je ovaploćenje duha moderne misli čije je jedno od osnovnih obeležja, kako to Molnar primećuje, proučavanje modela - od modela atoma do raznih društvenih modela itd. Amerika je upravo izraz idealizovanog društvenog modela - manifestacija modernosti. Njeno imanentno svojstvo je sklonost ka uniformisanosti, osiromašenju mašte i totalitarizmu. Američki ekspanzionizam je izraz ekspanzionizma Zapadne civilizacije, konkretnije, što se Amerike tiče - britanskog (pseudo)imperijalizma, jer niti je Britanija bila imperija niti je to njena naslednica Amerika, budući da je tu reč o modernističkoj mutaciji u dotadašnjem istorijskom toku. Molnar ističe Ameriku kao jedinstvenog zastupnika i glasnogovornika koji u sebi sumira i artikuliše čitavo iskustvo i suštinu Zapada:
"Zapadno društvo ne priznaje granice ni istinska ograničenja, ono prenosi svoj uticaj, svoje proizvode i svoje tehnike svuda po planeti; ono postavlja ako ne svoju zastavu kao nekadašnji stari imperijalizmi, ono bar svoj način života i svoju viziju sveta." (Molnar, Amerikanologija, str.7)
"Zato ratovi postaju krstaški, sa ciljem da ispravljaju druge narode, a mir se priziva da konsoliduje postavljanje na svoje mesto modela američkog društva." (Molnar, Amerikanologija, str.10)
Tako Zapadno društvo sebe vidi kao beskrajno u prostoru, ali i u vremenu za šta Molnar kaže da: 
"To društvo sebe smatra trajnim modelom, modelom za svagda, čvrsto postavljenim u večnosti." (isto, str. 7)
Vidimo u tome jedan ideološki mesijanizam tako karakterističan za prosvetiteljstvo i puritanizam koji se oblikovao na velikom praznom prostoru severnoameričkog kontinenta, sačinjen od, kako kaže Molnar, konglomerata doseljenih individua koje su presekavši svoje korene u vremenu i prostoru, postale pogodne za oblikovanje i upravljanje. 

Imajući sve ovo u vidu, kao i Holovu opasku o otimanju Francuske revolucije njenim pretvaranjem u teror, veliko je pitanje koliko je današnja Amerika, mislim na SAD i dalje na putu koji su utemeljili i simbolima označili njeni očevi osnivači? Čak ni to nije pitanje, nego je pitanje kada je tačno ona to prestala da bude i šta je ovo što danas imamo na delu? Ameriku su osnovali religiozni i moralistički liberali, dok danas njome upravljaju antireligiozni i nemoralni neoliberali, odnosno neomarksisti. Sve i da SAD dođe sebi i vrati se na put koji su sasvim jasno popločali očevi osnivači, Amerika u celini opet neće doći sebi. Njen horizont je, kako to primećuje Tomas Molnar, blokiran. Da bi se čitav američki kontinentalni kompleks vratio sebi mora pre svega biti slobodan, a biti slobodan znači biti uronjen u svoj autentični identitet a to znači povratak u istoriju i nazad ka metafizici. Da li je taj identitet samo potisnut ili je bespovratno uništen vreme će pokazati. Molnar konstatuje da SAD kao društvo nemaju nacionalnu ideju vodilju te da njihov cilj zavisi od jedne mesijanske ideologije što se u praksi svodi na tržišne aktivnosti. U konačnici, Molnar zaključuje da SAD predstavljaju antiistoriju. Evo par zanimljivih Molnarovih navoda: 
"Slučaj Sjedinjenih Država je slučaj društva (koje nije ni država, ni religija ni istorijska veličina) izolovanog od planete, koje je stvoreno sa namerom da spasava ljudski rod od greha i njegovih plodova: beda, bolesti, potčinjenosti. Prema tome, reč je o jednoj religioznoj inspiraciji (kalvinističkoj), o prenošenju transcendentnog u imanentno, svetog u profano. Budući da je prvobitna sadržina vere nestala, pomama misionara ostaje netaknuta: umesto da se ljudi privole Bogu, treba ih odvesti u demokratiju." (Molnar, Amerikanologija, str 87) 
"Sve imperije prošlosti, bez izuzetka su bile sakralizovane celine, budući da su na čelu imale jednog posrednika transcendencije: kosmičkog, božanskog, mitskog, harizmatskog. Jedino u slučaju Sjedinjenih Država imperija nije posvećena, ona je profana, pošto su njen svet i njena imaginarnost potpuno ovozemaljski" (isto, str 88)
Na globalnom planu slobodna Amerika može postojati kao unija suverenih američkih identiteta: regionalnih, zatim meleskih, afričkih, evropskih, domorodačkih, paganskih, katoličkih, protestantskih itd, ali prvenstveno oslanjajući se na potisnuto pretkolumbovsko nasleđe koje zaslužuje najveće poštovanje. To nasleđe mora biti otkriveno i glorifikovano te bi trebalo postati temelj obnovljenog identiteta Amerike. Dokle god dominiraju represivne univerzalističke ideje utemeljene na apstraktnim identitetima Amerika neće doći sebi, niti će to moći čovečanstvo u celini budući da je Amerika sada bezmalo sveprisutna, fizički, mentalno, fantazmički.