Sunday, August 28, 2016

Povratak magije

Kenet Grant je na početku u knjige "Outside the Circles of Time" zanimljivo povezao 1947. kao godinu smrti Alistera Krolija i početka masovnih prijava očevidaca pojave zvane NLO. Par godina pre toga bačene su nuklearne bombe na Hirošimu i Nagasaki i ognjem je uništen grad Drezden pokazujući uništiteljsku moć čoveka koja se u našem vremenu nadvija nad civilizacijom. Tu pretnju nuklearnim holokaustom Grant je uporedio sa sudbinom mitske Atlantide. Nikada se pre u istoriji, odnosno nikada nakon pretpostavljene atlantske kataklizme, čovečanstvo nije našlo u tako opštoj i opipljivoj opasnosti kao u vreme nuklearne pretnje. Potonuće Atlantide, za šta bi se teoretski moglo reći da je u pitanju Božja volja ili volja bogova, bez obzira na to, bila je izazvana izopačenošću njene vladajuće kaste. Preteća nuklearna katastrofa takođe je izraz izopačenosti današnjih elita. Dakle, imamo pretnju uništenja vatrenim elementom (o čemu piše i u Apokalipsi) prouzrokovanu ludilom elite; imamo vidljive neobjašnjive pojave u atmosferi; i ono najvažnije, imamo promenu u imaginaciji masa izazvanih popularnom kulturom koja reflektuje fantazmičke oblike uobličene ili prizvane od strane velikih umetnika, pisaca i okultista, koji deluju poput kakvih proroka ili medijuma. Njihovi osetljivi umovi su u maštu širih slojeva doneli slike vanzemaljskih odredišta, nekih nepoznatih i često zastrašujućih svetova. I moja malenkost je takođe, kroz snove i vizije, bila svedok ali i deo tog prenosa dalekih sadržaja u svakodnevnu svest a što sam opisao u mojim knjigama Lucifereza i Crni nemis (vidi: Lucifereza i Crni nemis).

Čovečanstvo se nalazi u situaciji projekcije tzv poslednjih vremena ali i novih početaka. Poslednja vremena se odnose na svet kakav poznajemo, ali na šta se odnose ti novi počeci? Šta to zapravo počinje? Hajde malo o tome. Taj novi početak povezao bih sa otkrićem planeta iza Saturna, pre svega Urana, Neptuna i Plutona (iako je Pluton u međuvremenu izgubio status planete). Stiče se utisak da te planete ne pripadaju solarnom sistemu nego deluju kao ovaploćenje nekakvog tuđinskog upliva. Njih u tradicionalnim sistemima analogija planetarnih priroda jednostavno nema. Tradicija raspolaže sa tzv sedam starih planeta među koje su uvršteni Sunce i Mesec kao planete. Zapravo Sunce i Mesec su nekakve super-planete budući da su najveće i čiji je uticaj najjači. U neku ruku svet na Zemlji i pripadajuća mu ljudska svest određena je postojanjem i uticajima Sunca i Meseca a potom i ostalih pet planeta vidljivih golim okom (Merkur, Venera, Mars, Jupiter i Saturn). Oni zajedno čine sedam nebeskih sfera iznad kojih se nalazi osma sfera koja pripada zvezdama. U tako prikazanom tradicionalnom svemiru nigde nema Neptuna, Urana, Plutona ili eventualno još nečeg što bi moglo biti u međuvremenu otkriveno. Jednostavno, oni stoje negde tamo daleko skriveni u tami, što je već samo po sebi na neki način bremenito stravom i zlokobnošću ali ne mora nužno biti tako. 
Takav kosmički raspored opstajao je milenijumima sve dok 1781. godine nije otkriven Uran, zatim Neptun 1846 i Pluton 1930. Ta otkrića se dešavaju uporedo sa velikim promenama koje tada zahvataju čovečanstvo, kao i sa godinama rođenja i smrti mnogih značajnih ljudi zaslužnih za nadolazeće promene u ljudskoj svesti i toku istorije. Pomenuću neke: Džozef Smit (1805-1844) - osnivač mormonske religije čija je jedna od temeljnih pretpostavki vanzemaljsko poreklo ljudskih bića i obitavalište Boga na nepoznatoj planeti daleko izvan sunčevog sistema. Mnogo toga u učenju Džozefa Smita ima sličnosti sa onim što je pisao Emanuel Svedenborg (1688-1772). Svedenborg je, između ostalog, tvrdio i da je stupio u kontakt sa bićima koja obitavaju na drugim planetama našeg solarnog sistema, ali i sa onima koji se nalaze na planetama daleko izvan solarnog kosmosa. Zatim tu su Elifas Levi (1810-1875) i Helena Petrovna Blavatska (1831-1891), zaslužni za utemeljenje renesanse okultizma na Zapadu te za stvaranje pretpostavki pojave Alistera Krolija (1875-1947) čija je poruka u značajnoj meri utemeljena na konceptu kosmičkog beskraja čiji je simbol boginja Nuit. Dalje imamo Hauarda Filipsa Lavkrafta (1890-1937), čoveka revolucionarne imaginacije (Ktulu, Nekronomikon), Artura Makena (1863-1947), Ostina Osmana Spera (1886-1956), Salvadora Dalija (1904-1989), a u novije vreme Hansa Rudija Gigera (1940-2014), Keneta Granta (1924-2011), Karlosa Kastanedu (1925(?)-1998), Majkla Bertioa (1935) itd. Neka mi ne bude zamereno ukoliko sam nekog, a verujem da jesam, u ovom nabrajanju izostavio. Njihove vizije, opisi, izveštaji, postignuća, astralni otisci njihovog delovanja, pronašli su načine svog otelovljenja kroz umetnost i tzv popularnu kulturu, prodirući u maštu sve većeg broja ljudi. Sada je više ljudi prijemčivo za emisije fantazama, vizija, glasovnih poruka, snova, odnosno prenosa sadržaja svesti sa udaljenijih kosmičkih odredišta, pre svega onih čija su sedišta upravo na Neptunu, Uranu i Plutonu, ali i dalje. Te tri planete su ambasadori i prenosioci poruka iz sveta izvan sunčevog sistema, ali su istovremeno i boravišta onih sila koje su, sudeći po mitologiji, pobedili i isterali solarni bogovi. Tamo su proterani oni koji su nekada bili ovde da bi mi danas mogli postojati takvi kakvi jesmo. Danas je na delu povratak starih izgnanika, povratak drevne magije, što najavljuje neko smutno vreme. 

Oni su ovde bili mnogo pre nas, ali nisu kompatibilni sa ljudskom svešću kao što je to unutrašnji planetarni pojas od Saturna ka Suncu. Pet planeta, uz Sunce i Mesec, imaju svoje mikrokosmičke analogije, dok ih spoljašnje planete nemaju. Pa ipak, nije da sadržaji vezani za njihove frekvencije nisu dopirale do ljudi. Međutim, njihova obličja su uvek poprimala zastrašujuću formu kroz razna čudovišta i bogodemone. I sada se ta granica lagano topi, a transsaturnovski sadržaji sve jače navaljuju na svakodnevnu ljudsku svest, imaginaciju i oblasti pretežnog sveta snova. Ti sadržaji su nekada bili potisnuti u dublji svemir, fizički, arhetipski i psihološki, pobedom solarnih bogova, kako bi se razvilo istorijsko čovečanstvo. Saturn je postavljen kao čuvar kapija solarnog sveta i svojevrsno strašilo, preuzimajući na sebe neljudske sadržaje daljih svetova, ali i ulogu neutralizatora tih uticaja. Ta granica je danas olabavljena, a pojedinci poput gore navadenih u tom smislu deluju poput medijuma ili proroka tog povratka donoseći kosmičku stravu. To dešavanje je dobilo na ubrzanju početkom XX veka, poklapajući se sa objavom Knjige zakona Alistera Krolija a sada već imamo veliki fantazmički naboj u kolektivnoj mašti čovečanstva. U međuvremenu desila su se dva svetska rata, na delu je nuklearna pretnja, pojava NLO, kanalisanih poruka, eksplozija iracionalnosti u eri vladavine razuma kojom je trebalo zapečatiti stari svet velike sedmorke, ali je duh vremena imao neke drugačije planove. 
Smutno vreme koje pominjem nema samo značenje jedne opšte konfuzije u stanju duha i svesti ljudi te njihovih međusobnih odnosa, ličnih i grupnih. Smutno vreme pre svega znači svojevrsno mešanje frekvencija kao eho uticaja različitih vremenskih ciklusa a ne samo dopiranje uticaja iz dalekih prostora. Ljudska bića sve više bivaju izložena uticaju ne samo iz faktora dalekih protora nego i onih koji bitišu u drugim vremenima. Na primer, kada sanjamo ili kada se nalazimo u stanju kakve vizije, intenzivnog sanjarenja i sl, mi nismo zaključani u našim umovima nego smo izloženi uticaju beskrajnog prostora i ambisa vremena pa i onog iza svakog prostora i vremena. Ako je već tako, zašto su onda snovi većine ljudi plitki i obični? Šta je to što sprečava ljude da tada budu bilo gde, bilo kad, kao bilo ko ili bilo šta ili čak ni da ne budu uopšte? Zašto su ljudski snovi ili snoviđenja mahom odjek njihovog svakodnevnog života ako uopšte imaju snove vredne pamćenja a o snoviđenjima da ne govorimo? Kao što je svaki trenutak ili dan proveden negde na nekoj planini, u prirodi, šumi, na moru dragocen za naše biće, deluje okrepljujuće i donosi nam odmor, tako i svaki san koji vodi našu svest daleko od uobičajene zone svakodevnih snova obnavlja dublje nivoe čoveka. Povratak iz takvih udaljenih snova bremenit je novim iskustvima, spoznajama, perspektivama te obogaćuje svest. Na žalost to je retko slučaj budući da je većina ljudi prosto satrvena, umorna i iscrpljena svakodnevnom borbom za život. 

Još nešto vredi napomenuti kada je u pitanju priroda dalekih uticaja o kojima je reč. Iako je spisak ličnosti koji sam gore naveo, izuzev Blavatske, mahom sastavljen od muškaraca, uticaji i atmosfera koju oni tvore te način delovanja više odgovaraju ženskoj nego muškoj prirodi. Zapravo žene su im podložnije, što podseća na biblijsku priču o nefilima, potomcima anđela i zemaljskih žena.
"Kad se ljudi počeše množiti na zemlji i kćeri im se narodiše, videći sinovi Božji kćeri čovečje kako su lepe, uzimahu za žene sve one koje izabrahu... U to vreme bejaše divova na zemlji, pošto su se sinovi Božji sastali bili sa kćerima čovečjim, pa im one rađahu sinove."Postanje, 6:1-4.
Baš kao i u slučaju prvobitnog greha zbog kojeg je prvi ljudski par izbačen iz rajskog vrta, Eva je ta, obnosno žena, prva koja je pala pod uticaj zmije sa drveta spoznaje dobra i zla, odnosno drveta znanja (gnoze). U oba slučaja žena je bila ta koja je prouzrokovala u bilbijskoj priči katastrofalna dešavanja: prvo izgon iz raja a potom i uništenje pokoljenja čovečanstva koje je bilo izmešano sa nefilima. I u naše vreme, kada se oblaci katastrofe gomilaju na horizontima vremena, ženski element biće taj koji će svojom prijemčivošću poslužiti kao okidač velike promene. Kao što i sam biblijski tekst ukazuje, bez uloge žene, bez uloge njene prirode, nikakve promene i ostvarenja Božjeg plana za čovečanstvo ne bi bilo. Otud je žena subjekat ali i sredstvo uzdizanja i pada. Tako će biti opet. Na delu je povratak magije, magijskih sila, imaginacije, povratak fantazmičkog, medijumski kanalisanog, povratak sanjačkog, onog davno potisnutog i zaboravljenog. Karlos Kastaneda, navodeći reči Don Huana, u knjizi Drugi krug moći, kaže da je žena u magijskom smislu bolja od muškarca jer ona ne mora skakati u ambis. Ona ima svoje puteve. Ona menstruira te tada, sudeći po Don Huanu, postaje nešto drugo. Žena ima moćno magijsko oružje između svojih nogu. Istovremeno to je oružje i kapija dolaska na ovaj svet. Samo ženino telo je izraz magijske moći ženskog dubljeg bića (vidi: Ka postfeminizmuŽena opasana mačemAndrogin i ženska moć). Suština formule te moći jeste u tome da je ono što percipiramo kao tamu, ništavilo, kao odsustvo, ne-biće zapravo izvor svakog bića, svakog prisustva, svake svetlosti. Iz tog crnila sve izvire. Ta ideja umnogome podseća na šabatajsko učenje o mesijinoj duši koja bitiše na dnu ambisa sa klipotskim zmijama (vidi: O mesijanstvu Šabataja Cvija). 

I za kraj da citiram Majkla Bertioa, koji na jednom mestu kaže:
"I have told you that all avenues of escape are blocked, but in truth there is the doorway of becoming a monster, by becoming the beast, so that thereby you can escape by the very door they came through." 
(ovaj navod je u knjizi Outside the Circles of Time, Frederick Muller Limited, London, 1980, na str. 16 dao Kenet Grant)
Dakle, izlaz ka slobodi nalazi se u gubitku ljudskog obličja, o čemu je i Kastaneda pisao. Kod Kastanede taj prolaz je pored kosmičke sile/eniteta zvanog Orao (vidi njegovu knjigu Orlov dar), iz kojeg ka našem svetu dolazi sve što ga čini svetom a ka čijem kljunu nas u smrtnom času vode zastrašujuća ne-bića koje je Don Huan nazvao letačima a koja predstavljaju deo sistema sveta. Čarobnjak toj ništećoj sili može pobeći pod određenim uslovima (što je posebna tema), prolaskom pored Orla, baš kao što iz perspektive Majkla Bertioa može uteći kroz tunele kroz koje iz spoljašnjeg svemira u naš svet dopiru klipotske i demonske energije i oblici svesti. Bertio i Grant upozoravaju na sve intenzivnije prisustvo ovih entiteta. To zasigurno ne može proći bez određenih posledica.

Friday, August 26, 2016

Mehanizam karme I (opis jednog iskustva)

Te noći probudila me je buka koju je stvarao silovit vetar. Ulazna vrata moje kuće su se otvorila, prašina je ulazila u predsoblje, prozori su lupali nošeni jakom promajom, stvari su padale. Oznojen i bunovan od nekog teškog sna ustao sam sluteći iznenadnu oluju, nameran da pozatvaram sve rupe kroz koje bi nemir spoljnog sveta mogao da ugrozi noćni spokoj moga doma. Sve je bilo nekako čudno. Osećao sam snažnu jezu i nekakvo podmuklo prisustvo. Osetio sam zrnca peska u ustima i neverovatnu suvoću vazduha, kao da sam negde u nekakvom pustinjskom predelu. Izašavši iz kuće video sam kako je vetar naneo pesak preko ceste koja je prolazila pored moje kuće. Mali slojevi peščanog nanosa prekrili su delove dvorišta pa i kućnog praga. Nisam se mogao načuditi odakle taj silni pesak. Da ga nije možda komšija doterao jer hoće da izbetonira okućnicu pa ga vetar razneo? Ipak, mnogo ga je bilo. Kao da sam u sred peščane oluje. Tek zatvarajući ulazna vrata iznenada sam primetio čudnu instalaciju na livadi desno od moje kuće. Pošto se kuća nalazi na blagoj padini, poslednja u nizu u ulici, poviše nje nema ničeg osim livade. U tom trenutku shvatio sam da sa stvarnošću nešto nije u redu. I to ne samo sa stvarnošću u snu nego sa stvarnošću uopšte. Setio sam se mojih dečjih verovanja o tome da su svi ljudi lažni, nekakve ljušture kojom upravlja neka nepojmljiva sila koja se igra samnom smestivši me u okvir tzv života.

Sećam se da sam kao dete često pokušavao da razgovaram sa tom Silom koja je uvek prisutna iza vela ovog sveta i sve vreme motri na mene ulazeći u moje snove i misli. To je potrajalo sve do moje devete godine kada me je svest o tome lagano napustila zamenivši je svešću koja je više uronjena u ovu lažnu stvarnost. Pa ipak, veoma se dobro sećam trenutaka kada sam bio uveren da moji roditelji nisu stvarni te kako sam pokušavao preko njih da dobijem odgovor od te sudbinske skrivene Sile. Ta je Sila u mojoj predstavi bila čas dobra, čas zla. Bila je izvor svih mojih strahova ali i krajnja adresa kojoj bi se obraćao za zaštitu ili ispunjenje želja. Tako sam se od malih nogu naučio da koristim ljude oko sebe kao medijume. Recimo u toku igre ili razgovora sa braćom, decom iz komšiluka, roditeljima, rođacima, bilo kime, postavio bih pitanje toj skrivenoj Sili, bajagi pitam njih a zapravo trudim se da zaobiđem njihov um i obratim se Sili koja stoji iza. Onda bih pažljivo slušao kakav ću odgovor dobiti na pitanja postavljena kroz druga ljudska bića. Ukoliko bih dobio nezadovoljavajući odgovor, smatrao sam da se ta skrivena apsolutna Sila poigrava samnom te da moram učiniti nešto da je umilostivim. Milost sam sticao tako što sam naprasno bivao besprekorno poslušan šta god da mi stariji kažu pa se onda oni začude kako sam iznenada postao dobar s ozbirom da sam bio nestašno dete. I tako bih postupao sve dok ne dobijem odgovor za koji bih znao da je pravi jer su takvi odgovori nesumnjivo bili čudni. Znam da se oni koji bi mi pružali takve odgovore često nisu sećali toga. To je za mene bio još jedan pokazatelj da je Sila zaista iskreno govorila kroz njih. Donekle sam dopuštao da drugi ljudi imaju nekakvu svest ali sam takođe znao da je njihova svest pod potpunom kontrolom te Sile. Sećam se da sam ubijao bube kada bih se nešto naljutio jer sam znao da su i bube takođe instrumenti Sile koja kontroliše svet pa je to bio jedini način da toj Sili nekako naudim i skrenem joj pažnju na sebe onda kada bih imao neki zahtev. Sećam se da sam mrtvim insektima na neki način plaćao toj Sili da se umilostivi na mene. Tada nisam znao da zapravo na taj način oponašam ritualno žrtvovanje živih bića. Tek sam kasnije uvideo da je mala razlika i mali korak od žrtvovanja buba do žrtvovanja ljudi. Oba žrtvovanja izazivaju pažnju te skrivene sveprožimajuće i sveprisutne Sile. I sasvim je svejedno kog je reda žrtva, da li je velika ili mala, da li je reč o glupim bubama ili nekom višem obliku života. Skrivenoj Sili je to sasvim svejedno, jer u njenim očima ne postoji bitna razlika budući da su sva bića, pa i predmeti, objekti, zapravo njeni pioni, oblici koje ona stvara ili zaposeda i koje tek njeno prisustvo čini živim i delatnim.
Za sebe sam verovao da sam drugačiji. Verovao sam da je smisao mog života odupiranje svrsi koju mi je ta Sila namenila. Zapravo, Sila me je uvela u život, u postojanje, samo da bi kroz proces sticanja životnih iskustava i mene učinila objektom njenog zaposedanja, pritom istiskujući moju svest te je svodeći na veoma uzak nivo tek takav da bih uopšte mogao postojati vršeći ulogu koju Sila određuje svemu što postoji. Verovao sam ako se oduprem nastojanju te svemoguće Sile da me poništi, da ću se probuditi u Istini, onda kada ovo stanje što se životom zove prođe. Nisam znao kako će život proći, ali sam znao da je pravi život negde tamo u stanju budnosti gde nema ove Sile koja sve drži u šaci. I znao sam da ću u tome uspeti ukoliko održim budnost, odnosno ukoliko održim svest o ovoj suštinskoj istini, ne samo da znam to nego da sa tom svešću i živim.

Naravno, vremenom se ta moja dečja budnost smanjivala dok se do puberteta nije potpuno ugasila. Kao kada lucidan san popušta i prepušta teren snu u kome snevač ne zna da sanja. Tako nas Sila pre ili kasnije prevari da zaspemo te da naš život ne bude ništa bolji od sna u kome ne znamo da zapravo sanjamo. Prvi znak pobede Sile nad našom svešću jeste da stvari oko sebe, ljude oko sebe, sve oko sebe smatramo zaista stvarnim. Kada kažem da bića nisu stvarna mislim da to nisu po sebi, nego da su stvarna delovanjem te nepojmljive Sile koja stvarnost drži na okupu. Pritom, Sila ima bezbroj trikova i rekvizita kojim nas vremenom može slomiti. San koji sam počeo da opisujem upravo je jedan takav trenutak u kome sam se setio da sanjam, ali da izvan sna takođe nije istina, nego je budna stvarnost takođe deo opšteg sna u kome sam se našao uhvaćen u klopci života. Bio je to san u snu okovan u samici većeg sna. Shvatio sam da sam se zaneo i izgubio budnost koju sam imao kao dete između moje pete i devete godine.

U devetoj godini sam popustio pred jednim na prvi pogled razumnim i podrazumevajućim shvatanjem, pred jednom gotovo od svih prihvaćenom činjenicom a to je da i drugi ljudi imaju svoje Ja, da su i drugi stvarni na isti način kao i ja. Tada je moje gledište doživelo promenu, načinio sam kompromis, dopuštajući drugima da budu stvarni, da ne budu lutke. Poželeo sam da i moji drugari budu stvarni pa da se zajedno odupiremo Sili i razmenjujemo naša iskustva. Naročito sam bio oduševljen da su i druga deca imala slične ideje, ili su ih barem moje ideje nagonile da i sami razvijaju takve misli. Tada sam shvatio da smo svi mi u zajedničkoj velikoj i smrtonosnoj ništećoj klopci. Postao sam altruista dozvoljavajući da saosećanje za druge zagadi sirovost mog individualizma, a zapravo to je bilo moje prvo veliko popuštanje kada je Sila zabila nogu u odškrinuta vrata moje svesti. Da sam tada ostao pri stavu kako su drugi ljudi fantomi i lutke u rukama Sile ko zna u kakvom bi se pravcu razvijao moj život. Verovatno bih poludeo, možda bih i dalje bio budan, a možda bi Sila iznašla drugi način da me prevari i uspava. Tek te noći sam se setio toga. Međutim, budući odrastao te oštećene svesti usled godina svojevrsnog spavanja, gonjen strahovima, željama, pohlepama i požudama, poželeo sam da uz pomoć ponovo otkrivene stare dečje svesti halapljivo kontrolišem Silu, pošto sam kao poznavao njenu tajnu. U tom trenutku još nisam znao da ništa nisam postigao time što sam se toga setio te da me je Sila u momentu ponovo zakucala ne dozvoljavajući ovom zombiju predah. To je bila moja želja za moći, zapravo pakt sa đavolom jer zapovedati Silom koja u kandžama drži čitav univerzum nije ništa više do novi i drugačiji nivo samoobmane, novi nivo spavanja, odnosno ne-budnosti. To je ne-budnost zaslepljenog egoizma, jer šta bih radio sa takvom moći? Varao bih se pomišlju da bih tu moć koristio da dođem do Istine, jer put do Istine za koju sam još kao dete znao da postoji nije kompatibilan sa korišćenjem moći koja dolazi od Sile. Ona je tu ubacila jednu subverzivnu misao u moj um, misao koja me je oslobađala stega u pogledu usuđivanja da ispružim moje pohlepne ruke ka toj iluzornoj moći. Svaka moć koja ne vodi do Istine iluzorna je moć, baš kao što moć koja vodi do Istine i nije moć kakvu bi svest zombija bila u stanju da zamisli i projektuje. Moć koja vodi ka Istini jeste svest o Istini koja boravi iza vela zaslepljujuće Sile i održanje te svesti kroz naše postupke ma koliko ti postupci trivijalni bili. Stvar isto funkcioniše kao održavanje lucidnog sna. Ne smeš dozvoliti da te nadvlada stihija ili da se san rasprši, jer ako se san zvani život rasprši, to ne znači kako će se naprasno pojaviti Istina. Treba biti kadar sprečiti da sa raspršenjem iluzije Istina izmakne a svest propadne u nekakav mračni međusvet u kome nema ničega.
Instalacija koju sam pomenuo, a koja se nalazila poviše moje kuće, uveliko me je podsetila na postavku nekakvog vudu obreda. Na neki neprirodan način, uprkos vetru i pesku, na travi je stajala bela prostirka koja je na sebi imala izvezene crne krstaste simbole. Na prostirci je stajala lobanja, na lobanji pričvršćen krst koji je na vrhu imao sveću čiji je plamen pucketao. Lobanja je bila okrenuta uz pravcu zapada. Levo i desno od lobanje bila su dva velika svećnjaka na koje su bile postavljene masivne sveće. Jedna je bila crna a druga bela. Obe su na sebi imale nekakve simbole koje nisam mogao da prepoznam. Ispred lobanje nalazile su se dve ukrštene butne kosti. Kod svakog svećnjaka nalazile su se male posude kao da su načinjene od vrhova lobanja. I to je tako groteskno stajalo pored moje kuće. Gledao sam u neverici, ne uplašen koliko besan kako se to pobogu neko usudio da pored moje kuće izvodi nekakav mambo-džambo! O drskosti! U tom trenutku, shvatio sam da moram otići odatle što pre, da naprasno napustim dom i život koji sam do tada vodio, bez opraštanja, bez spremanja, u trenutku, sa time čime raspolažem i u tome u čemu sam. Seo sam u auto i odvezao se u burnu noć.

Imao sam utisak da sam vozio dugo, jako dugo, pa ipak veoma brzo sam došao do odredišta ka kome me je vukao instinkt. Znao sam da više nisam u Evropi nego na američkom kontinentu. Kao da je bio u pitanju jug Severne Amerike, recimo nekakva Lujzijana. Oluja je u međuvremenu prestala a ja sam se zaustavio kod jedne kamene grobnice nalik piramidalnom uzvišenju na kome je bio nasađen sarkofag. Izašao sam iz auta i hitrim koracima se obreo do sarkofaga. Odgurnuo sam ploču i zagledao se u grobnu tamu odakle je dopirao jeziv glas koji je ponavljao O-N-I-R-U. Budući da sam tada bio u kabalističkoj fazi, upitao sam moj mentalni kompjuter kako bi se hebrejskim slovima napisalo ovo što glas ponavlja. Dobio sam odgovor kao vav-nun-jod-reš-vav (na latinici VNIRV). Potom je glas na mom mentalnom ekranu projektovao sliku koja je prikazala obrnuti plamteći pentagram u čijim su uglovima upisana ta slova tako da se čitanjem od donjeg desnog kraka, u pravcu nasuprot kretanja kazaljke na satu, može pročitati pomenuta reč. Iznenada slika je dobila na životnosti, plamteći pentagram nalazio se unutar vatrenog kruga ocrtanog na zemlji. U sredini pentagrama ležala je nekakva mumija dok su oko kruga četvoronoške stajali ljudi čija su lica bila ofarbana u belo. Svaki je držao nešto živo čvrsto priljubljeno uz tlo, da bi u jednom trenutku sevnuli noževi prolivajući krv uz ognjene uglove pentagrama. Onda je svako od njih u vis podigao to nešto zaklano i uskliknuo: ooooooooniruuuu! Tada sam spazio da oni u rukama drže decu čija krv pada po njihovim licima mešajući se sa nanosima bele boje. U međuvremenu jedna odvratna pojava dokuljala je iz grobnih dubina unoseći mi se u lice. Osetio sam nesnosan smrad upotpunosti usaglašen sa neverovatnom izopačenošću nečeg što je možda nekada bilo ljudsko biće a možda i nije. Stvorenje je nudilo svoje usluge zauzvrat tražeći ono što sam malo čas video na mom mentalnom ekranu. U tom trenutku prenuo sam se iz sna. Alarm na telefonu je zvonio ukazujući na smrtonosni točak nužnosti svakodnevnog bitisanja. Ustao sam i otišao na posao.


*     *     *

Imao sam pet godina kada sam otkrio smrt. Sa svešću o smrti u moj život je doprla i svest o skrivenoj Sili. Naime u zgradi u kojoj sam živeo umro je jedan stariji čovek. Sa prozora sam gledao kako iznose kovčeg i polažu u pogrebna kola. Pored mene je stajala moja baba koja me je kao malog čuvala. Pitao sam je šta je ovo? Sahrana, sine. A šta je to sahrana? Pa ono kad čovek umre, stave ga u kovčeg, odnesu na groblje i sahrane u zemlju. Pitao sam se zašto baš u zemlju? Zar nije prljavo? Dečjom upornošću ispitivao sam babu, zašto je mrtvac u sanduku, hoće li da ustane, zašto su svi oko njega tužni itd. Mislio sam da se pokojnik zapravo šali te da će svakog trenutka ustati i izazvati opšte oduševljenje prisutnih. Onda sam od babe saznao da on neće ustati i da to što je on u sanduku nije bio njegov izbor. Bio je star, pa je umro. Zar stari ljudi umiru? Bako, pa ti si stara, hoćeš li i ti umreti? Hoću sine, ali ne misli o tome. Kako da ne mislim, kad će i tebe da stave u ovakav kovčeg i polože u prljavu zemlju gde ima puno buba i crva? Onda sam pitao zašto stari ljudi umiru i kako izgleda kad neko umre? Pošto sam rastao u ateističkoj porodici čiji su članovi pripadali Savezu komunista, nikada se nije vodio razgovor o zagrobnom životu, religiji i takvim temama. Jako me je zanimalo šta se dešava kad neko umre. Ništa, rekla mi je baba, ne čuješ, ne vidiš, ne osećaš, ama baš ništa. Otrčao sam ispod kreveta, to je bio kao kovčeg, zatvorio oči, stavio prste u uši i tako ležao neko vreme u nameri da iskusim smrt. Osećao sam se glupo. Zar je ovo smrt? Smrt je onda zaista, zaista glupa. Ko može ovako ležati? Pitao sam babu koliko traje ta smrt, rekla mi je zauvek. Tek me je to bunilo. Zašto moramo umreti? Nisam dobio odgovor. Eto sine to je tako. Kako bre tako? Onda sam navalio da gnjavim, baba a kad ćeš ti umreti? Neću još. A hoće li mama umreti? Sine svi ćemo umreti ali nemoj sada da misliš o tome, prvo treba da živiš, odrasteš pa ostariš i tek onda da umreš, ima neki red. Dakle, znao sam da ću porasti, ali tek tada sam shvatio da ću povrh toga ostareti i umreti. Do tada sam mislio da su ljudi oko mene oduvek bili takvi, baba je bila oduvek stara, mama je bila oduvek odrasla, deca uvek deca, mada sam znao da će deca porasti iako mi se to činilo kao proces koji beskrajno dugo traje. Bio sam recimo zaprepašćen saznanjem da je i moja baba nekada bila dete. Tako se i spisak kandidata za umiranje sve više sužavao. A hoću li i ja umreti? Nemoj da misliš o tome, čekaj prvo da porasteš, pa ostariš...
Od tada se sve promenilo. Saznao sam da ću i ja jednom uroniti u to – ne vidim – ne čujem – ne osećam – ništavilo koje onako stoji kao surova istina i krajnja izvesnost pa sam se pitao a zašto bih uopšte odrastao ako ću ostareti i umreti? Tada još uvek nisam bio svestan kako mogu umreti i kao dete, zapravo svakog trenutka a ne samo kada postanem star. Suštinski sam se pobunio protiv takvog stanja stvari, protiv takvog ustrojstva sveta i sudbine. Sećam se da sam u tom trenutku prvi put izgovorio glas R. Zanimljivo, to se desilo upravo dok sam izgovarao reč smrt. Čitav taj dan ponavljao sam smrt, smrt, smrt, samo da ne bih zaboravio kako se izgovara R zbog kojeg su se stariji silno sprdali samnom. Istovremeno čim je R prešlo preko mojih usana ispružio sam dlan i zagledao se u šare na njemu i u prste. Izbrojao sam pet prstiju jer sam znao da toliko imam godina, tako da se taj trenutak zauvek urezao u moje sećanje. Zatim sam iznenada pogledao kroz prozor u oblake i spazio jedno veliko i lepo lice formirano od belih oblaka. Eno ga bog! Ma kakav bog, nema boga, bog ne postoji... Ko ti je to rekao, sigurno tetka S. Ne slušaj nju, ona je stara. Za boga sam čuo od babine sestre koja je bila religiozna, te stalno podsećala rodbinu da ne rade kad je crveno slovo u crkvenom kalendaru. Ona mi je govorila kako postoji bog koji živi na nebu te kada napolju grmi to se bog nešto ljuti ali ništa više od toga. Ni reči o smrti.

Za mene je to zaista bio bog sa čijom je pojavom u meni zaiskrila nada da možda ništeća izvesnost smrti nije baš obavezna opcija. Nasmejao sam se tom bogu i pozdravio ga. Bilo je to lice svetlosti, lice istine i pouzdanja. Bio je to neko izvan svih i izvan svega kome sam mogao da se obratim, sa kim sam mogao iskreno da razgovaram te da mu poverim sve moje misli i osećanja. Zajedno sa tim bogom od oblaka, u moj um je doprla i svesnost o lažnosti svih drugih ljudi, njihovih odnosa i svake stvari. Tada, stojeći sam pred svetlim licem nebeskog boga, izgovarajući smrt, držeći otvoren dlan, spoznao sam ništavnost čitavog sveta oko mene te ispraznost ne samo mojih bližnjih nego i svih ljudi. Poželeo sam da se probudim iz tog teskobnog sna omeđenog smrću. Tada sam po prvi put imao viziju Istine, ali i opake Sile koja me drži zakovanog za ovu stvarnost dok ne umrem i utonem u – ne vidim – ne čujem – ne osećam – ništa. 

Jedva sam čekao da dođe tetka S. i da joj kažem kako sam video boga. Međutim, ono što je bilo drugačije u mojoj bogospoznaji od tetkinog verovanja jeste moje saznanje, od tog boga dato, da su svi drugi ljudi pa i tetka S. zapravo lažni te da sam samo ja istinit i pravi jer samo ja imam Ja. Svi ostali nemaju Ja. Tu ideju ni tetka S. nije mogla da prihvati. Jeste, boga ima ali jastva u drugim ljudima nema. Drugi ljudi su lutke pod kontrolom te nepojmljive smrtonosne Sile. Toliko sam kao dete bio opsednut tom idejom da sam se često pravio da spavam a zapravo osluškivao ne bi li čuo šta se to stariji domunđavaju jer verovatno deluju po volji Sile kako da postupaju samnom. Postao sam pravi mali paranoik.
Tako sam živeo do moje devete godine dok se nisam zagledao u plave oči jednog dečaka iz komšiluka sa kojim sam se često igrao i pritom ga stalno propitivao šta mi to novo sprema Sila. Kako su moje oči tamnije, pomislio sam da svi koji imaju plave oči svet vide kroz to plavetnilo. Bio sam jako iznenađen kada sam dobio odgovor da i plavooki ljudi svet vide normalno, isto kao i ja, a ne obojen u plavo. Sa tom mišlju u moju svest je doprlo i saznanje kako drugi, budući da svet vide isto kao i ja, dakle normalno, takođe imaju nekakvo svoje jastvo, nisu isprazni i lažni. Tu je Sila napravila prvu veliku pobedu nad mojom svešću lagano lomivši moj otpor, što se potvrdilo kroz moju socijalizaciju, bez obzira što sam oduvek bio ekscentrično i drugačije dete. Tada sam napravio prvi kompromis te dozvolio da i neko drugi bude stvaran, doduše ne toliko stvaran poput mene ali ipak stvaran u dovoljnoj meri da sa njim porazgovaram o ideji da su drugi ljudi avetinjski i lažni. Tada sam od njega čuo slično iskustvo. I njemu je takođe padalo napamet kako njegovi roditelji i svi ostali nisu stvarni ali on nije video boga niti je razmišljao o smrti i moćnoj Sili koja čini da ovaj svet bude ovakav i da nas zadrži u stanju neznanja i pokornosti. Tako je nastupio moj drugi period. Moj drugar i ja sada smo imali posebnu tajnu a ja sam njega uveo u poznanje o bogu koga sam otkrio i sa kojim sam već izgradio prisan odnos. Čak smo smislili posebne pozdrave, tajne znakove, posebne reči i tajili smo našu vezu sa bogom čije smo lice često tražili među oblacima. Bila je to naša religija, jedina religija koju sam iskreno štovao. Naoružan religijom odvažno sam krenuo u svet odrastanja. Iskušenja su tek bila predamnom. Sila mi je pokazala igru bezbroj velova nikada se ne razotkrivši u celosti jer da je to uradila onda bi morala pokazati njen najveći dragulj – Istinu. Umesto toga, dijaboličnim plesom navela me je da se zaljubim u nju. Ispostavilo se da je moja religija demonska. Bila je to religija obožavanja Sile. 

Saturday, August 13, 2016

Fravarti, valkire i anđeo čuvar

"Ko me vidi, taj kaže zbogom svom životu. Ti si video blistavi pogled Valkire, stoga ti sada valja s njom jezditi." Gerhard van der Leeuw
Tumačeći mazdejsku kosmogoniju, Henri Korbin navodi fravarti (ili fravaši) kao nebeske arhetipove svih bića koje obuhvata svetlosno stvaranje. Kažem, svetlosno stvaranje da bi se napravila razlika između onog što je stvorio Ormuzd, odnosno Ahura Mazda, od Ahrimanovih dela, Ormuzdovog mračnog božanskog protivnika, koji je poput Tolkinovog Saurona. U skladu sa mazdaističkim učenjem drevnog Irana, svakom biću imanentna je po jedna fravaši koja, pre svega, ima ulogu titularnog anđela. Dakle, svako ljudsko biće ima svoj nebeski pandan u obliku fravaši. I što je zanimljivo, fravaši su ženskog pola. 

Osim donekle u hurijama u islamu, iranska ideja o fravarti ima svoju paralelu u nordijskim valkirama, koje su nebeske družbenice palih ratnika u Odinovoj dvorani Valhali, ali i one koje ih upravo odvode tamo nakon pogibije. Valkire su u tom smislu, u skladu sa nordijskom tradicijom, poseban oblik fravarti - anđeli onih ratnika koji će se pridružiti Odinu u metafizičkom ratu protiv sila tame. Fravarti i valkire čuvaju i nose moć i sudbinu čoveka. Tako je, parafrazirajući van der Leeuwa o liku Brunhilde, Henri Korbin napisao da je Rihard Vagner u tom liku stvorio dražestan i dirljiv lik anđela: 
"Votanovu misao, dušu poslanu od Boga; ona je pred vitezom tako autentična Fulgija, čuvarica njegove snage i njegove sudbine, čije ukazanje uvek označava pretnju onostranog." (Henri Korbin, Svetlosni čovek u iranskom sufizmu, Sarajevo, Ibn Sina, 2003, str 70.) 
Slika o Votanovoj misli, u svojoj suštini, saobrazna je u biti mazdaističkoj predstavi iranskog sufijskog mistika Nasirudina Tusija koju Korbin navodi:
"Njegova misao postaje Anđelom koji ističe iz arhetipskog sveta, njegov govor postaje duhom koji ističe iz tog Anđela, njegovo delovanje postaje telom koje ističe iz tog duha." (Henri Korbin, Svetlosni čovek u iranskom sufizmu, str 71.)
Osim bića ovaploćenih na zemaljskoj ravni, fravašije imaju i anđeli, arhanđeli, pa čak i sam Ahura Mazda. Ta ideja podseća na Jahveovu Šekinu ili Šivinu Šakti. Fravaši su, dakle, entiteti čisto duhovne prirode (što ne znači da se na neki način ne mogu ovaplotiti), nadležni nad svakim bićem (ne ulazeći sada u to šta se pod bićem podrazumeva). One predstavljaju arhetipski lik svakog bića.
http://aditya777.deviantart.com/art/Ancient-Valkyrie-497681344
Ne može se a ne videti sličnost između fravaši i ideje o anđelu čuvaru, a koja i danas ima ulogu u nekim granama okultizma na Zapadu.  

Čovek odvojen od svog anđela, vidi samo ahrimansku senku koja je on sam. "Izgubivši značenje Anđela", kaže Henri Korbin, "čovek bez Fravarti ne može je više zamisliti doli na način karikature." Kako čovek vidi svog anđela, tako i anđeo vidi njega. Na taj način anđeo svedoči o čoveku. Anđeo je svedok. Korbin kaže da je šehid u mističnom smislu, biće čija lepota posvedočuje božansku lepotu, bivajući tako božansko objavljenje, odnosno teofanija i objašnjava:
"Zato što je svedok prisutan u božanskom Subjektu kao njegov svedok, tad je Bog taj koji kontemplira Samog Sebe u njemu, kontemplirajući tako svoje vlastito posvedočenje. Kada, dakle, mistik preuzme na sebe, kao svedok kontemplacije, ulogu onog teofanijskog svedoka, svedoka u korist božanske Lepote, prisutan u božanskoj Lepoti koja se kontemplira u njemu, tad je Bog taj koji kontemplira Sebe unutar one mistikove kontemplacije usmerene na njegovog svedoka." (Henri Korbin, Svetlosni čovek u iranskom sufizmu, str 164-165.)
Ako ne vidimo anđela, nećemo videti ni Boga, kao što ni Bog neće videti nas, koji nas kroz našeg ličnog anđela gleda. Da bi nas Bog video kao dostojna, odnosno svetlosna bića, neophodno je da budemo poput ogledala te da reflektujemo Božji lik onda kada se Bog ogleda o nas kroz oči našeg anđela. Viziji anđela, nakon vizije pohotnih ili zastrašujućih slika poreklom iz senke, prethodi viđenje fantazmičkih svetlosnih fenomena. Mistik koji u svojoj unutrašnjoj viziji opaža svetlosne fenomene, tzv fotizme, na dobrom je putu da raščišćavanjem ostataka tmine - vidi svog anđela, svoju fravarti. Tmina koja dolazi od lične senke jednostavno zaprečuje viđenje unutrašnjeg genija. Poreklo te tmine često je, da kažem, libidonozne prirode, budući da je reč o moćnom aspektu senke koja dolazi iz seksualne sfere u obliku klifotičnih apsara, hurija (fantazmičkih kurveštija, urvaši, kurvaši), seksualnih snova, sanjarija, bludnih slika itd., odnosno negativnog aspekta fravarti. 

Pojava svetlosti u meditaciji ukazuje na prisustvo fravarti, ostvaren kontakt. Sledeći nit porekla mistične svetlosti dolazimo do ideje metafizičkog istoka čiji je makrokosmički simbol fizički sever:
"Tamo gde prestaje sena, sena koja drži zatočenom svetlost, onde započinje onostrano, a to je samo tajanstvo kojeg označava simbol Severa. Severnjaci, na isti način, simbolizuju čoveka čija je duša dosegla potpunost i takav sklad da je lišena negativiteta i sene; ona nije ni istočna, niti zapadna... narodi severnog sunca, po naravi su potpuno i idealno individualizovani; narod dvojnika, tvoreći par, uosobljuje jedno stanje punoće koje takođe dobrano izražavaju forma i dimenzije njihove zemlje: zemaljski raj na krajnjem Severu, čija je konfiguracija poput one savršene kocke, nalik varu Jime, smaragdnih gradova Jabalqe i Jabarse, nalik nebeskom Jerusalimu." (Henri Korbin, Svetlosni čovek u iranskom sufizmu, str 81.)
Ta mistična zemlja je Eran Vej, odnosno Arijana Veja, mitska prapostojbina Arijaca, tj Iranaca na dalekom severu. Dolazak sebi, otkrivanje svoje prave suštine, svog anđela, unutrašnjeg genija, jednako je otrivanju ove mitske i u suštini metafizičke domovine, duhovnog kraljevstva bića u suptilnim telima (setimo se proslavljenog tela večnog života sahu koje daruje Oziris), Belog Grada bogova, Grada Piramida itd, zavisi o kojoj je tradiciji reč (vidi: O svetom gradu i kraljevstvu). Da bi uopšte bili kadri za taj metafizički povratak kući neophodno je prethodno probuditi i razviti svoje unutrašnje svetlo, pravog i savršenog svetlosnog čoveka unutar kostreti onoga što uobičajemo nazivati ljudskim bićem. 
"Čeznuti za Eran Vejom znači čeznuti za Zemljom vizija in medio mundi; to znači zadobiti središte, nebesku Zemlju, gde se ostvaruje susret sa Svetim Besmrtnicima, sa Ormuzdovom božanskom heptadom i njegovim arhanđelima. Planina vizija je psihokosmička planina, to jest kosmička planina nalik ljudskom mikrokosmosu. To je Planina praskozorja, vrh odakle se izvija most Činvat, prelaz ka onostranom, baš onde gde se nalazi mesto praskozornog susreta anđela Daene i njenog zemaljskog ega. Isto tako, arhanđeo Vohu Manah nalaže vizionarskom proroku da se oslobodi svoje odore, to jest da se reši svog materijalnog tela i organa čulnog opažanja: događaji u Eran Veju za mesto i organ imaju svetlosno suptilno telo. Tu, in medio mundi i na vrhuncu duše čuva se zoroastersko svetlosno semenje, Hvarna trojice Saošjanta ili budućih Spasitelja, onih koji će pratiti preobražaj sveta snagom čina kosmičke liturgije." (Henri Korbin, Svetlosni čovek u iranskom sufizmu, str 82.)
Mikrokosmički vid tog mističnog severa, odnosno istoka jeste srce. U srcu se dešava susret anđela i čoveka. U islamu je to mistična planina Qaf čiji se vrh sastoji od smaragdne stene - (od čijeg je dela isklesana čuvena Smaragdna tabla Hermesa Trismegistosa) - koja širi svoj odsjaj na čitavu planinu, kao što prosvetljeno srce, poput Sunca, zrači i osvetljava mikrokosmos. Setimo se opisa iz Apokalipse
"I gle, na nebu beše presto, a na prestolu seđaše neko. Onaj što seđaše izgledaše kao kamen jaspis i sard, a oko prestola beše duga koja izgledaše kao smaragd" (Jovanovo otkrivenja, 4:3)
Na dijagramu kabalističkog Drveta Života, staza samek vodi od lunarne sefire Jesod ka solarnom Tifaretu. Samek je stub koji od lunarne osnove, od senke, od tmina noći, vodi posvećenika ka zemlji lepote i svetlosti u susret anđelu (u tom smislu je uputno obratiti pažnju na simboliku tarot karte XVIII Mesec). To je mistična zemlja, odnosno među-Orijent, kako bi to Korbin rekao, gde dolazi do susreta između mikrokosmičkog Malog Orijenta (duša koja se uzdiže do vrhunca svoje čežnje i svesti) i makrokosmičkog Velikog Orijenta, velikog Istoka čistih inteligencija. Izraz Velikog Orijenta upravo je ta smaragdna stena na vrhu mistične psihokosmičke planine. Na simbolizam već pomenute karte XVIII Mesec, u kontekstu ezoteričnog noćnog putovanja na vrh mistične planine, jasno ukazuje i sledeći Korbinov opis (iako to nije bila njegova aluzija, ali se sličnost ne može prevideti):
"Na prilazima vrhu svetli buktinja ponoćnog sunca, primordijalna slika unutrašnjeg Svetla koje je igralo tako važnu ulogu u obredoslovlju religija misterija, svetiljka koju je nosio Hermes u središtu podzemne sobe... Kada sine cik zore, to jest kada svetlosno biće osvetli zidove hrama koji ga uokviruju (ovde se prisećamo one columna gloriae maniheizma, podizanje svetlosnih elemenata koji tvore pandan sa spuštanjem svetlosnog krsta), Hermes ugleda Zemlju u času dok se potapa, a sa njom gradovi nasilnika potopljeni u božanskoj srdžbi." (Henri Korbin, Svetlosni čovek u iranskom sufizmu, str 88.)
Tu je reč o rušenju materijalnog, čulnog sveta u umu posvećenika, a što je prikazano simbolikom velike tarot arkane XVI Kula kojom je, između ostalog, prikazana i doktrina metafizičkog Zapada kao mestu progonstva i pada u materijalnost. Prosvetljenje dolazi sa prvim zracima Sunca, kao što u tarotu karta XIX Sunce sledi odmah nakon karte XVIII Mesec (aluzija na Egipatsku knjigu mrtvih, Izlazak u dan). Metafizičko sunce koje obasjava prosvetljenog jeste Oko kojim božanstvo gleda, istovremeno bivajući okom kojim sam posvećenik posmatra onostrano. Sedam tradicionalnih nebeskih hijerarhija, sedam stupnjeva prosvetljenja, sedam nivoa inicijacije, jeste sedam božanskih očiju, nivoa svesti i sagledavanja. Njihov zajednički imenitelj je osmo oko, osmi svet, gde i sam oblik broja Osam ukazuje na beskonačnost i njenu moć fokusiranja na tačku, kao i moć posvećenika da kroz fokusnu tačku posmatra beskonačno. Anđela čuvara u tom smislu valja shvatiti kao vodiča i inicijatora koji posvećenika uvodi u Veliki Orijent. Zvezda Severnjača, kao kibla, kao fokusna tačka metafizičkog istoka, kao vidljivi aspekt Velikog Orijenta, jeste simbol fantazmičke orijentacije adepta, kao mesta obitavanja njegovog anđela čuvara u makrokosmosu. To je mesto oko kojeg se vrti čitav univerzum. Tamo obitava anđeo čuvar čitavog univerzuma, kao i anđeli čuvari svih bića. Ka tamo nas vode kćeri nevidljivog sunca.

Wednesday, August 10, 2016

The Black Mummy (or Apocalyptic Sex With Antichrist)

Published in Serbian language in "Unus Mundum" magazine, 2011 and in my book "The Doctrine of Satanism" 2013.

Many imagine Antichrist as the king of this world, as a ruler, as a virtuous carrier of hellish intelligence, as a master, a dark sage, some kind of a sophisticated aristocrat of evil, perhaps as a diabolical child represented by the movie "Omen". Those are, it would seem, romantic ideas, like the idea of the gorgeous vampire. Antichrist is anti-human, the incarnated negation of a human being. He is feeble-minded, retarded, handicapped, and immobile thus perfect medium, one fragile and weak, grotesque and deformed body, a loathsome phenomenon. He is so retarded that it is impossible for him to live without help and constant care. He has no contact with anybody because he is unable to. He is an empty warped shell without brain, with more water than brain matter. He is completely helpless. He does not move, speak, and get excited, he is not even awake, has no consciousness or any emotions. You ask how it is then possible for such a freak to be on the top of the world as the absolute master of life and death, whose power is total and reign global? How is it possible that such an idiot be the living totem of fanatical adoration of millions of followers? His world power is inversely proportional to his personal impotence. He is precisely, just as he is, the ideal and crucial figure in the structure of antihuman Satanist order. Even his sexual determinant is disputable because Antichrist has no defined genitalia, but I identify him with the determinant He because the word Antichrist is of male gender.
I have seen him lying curled up in a glass sarcophagus, in some sort of a greenish gelatin mass, attached to various electrodes, tubes and needles, which were stuck all over his degenerated body. His body was mottled with scars which were actually inscriptions of diabolical forces. The scars periodically bled and that was a sign for the intelligence in his service, various doctors and scientists, to take a sample of that purulent mass, because they would, by using these cells in the process of cloning, get a new being which represented the carrier of that force out of whose inscriptions on Antichrist’s skin he came. That is how Antichrist served as the Father of incarnated demons, also freakish beings like him. In that sense, he had the role of the value carrier, the source of cadres, or genetic material.

He was lying in a sarcophagus set on a small pyramidal elevation in the basement of a large complex which was simultaneously his royal palace, headquarters, research laboratory and a religious temple of his rule. Around him there were in liquid glass containers twelve of his apostles, also deformed brute beings generated from the inscriptions on Antichrist’s body. However, unlike his Father, who was in the role of some kind of deus otiosus, his apostles, Beni Elohims, were not yet in the state of total hibernation, but they would periodically perform some sort of activity. This activity consisted of emitting brain signals of certain frequencies which actually represented some sorts of messages of invisible diabolical forces, which was the subject of detection and interpretation by a bunch of scientist-priests who served the Antichrist and this unique synod. After a couple of such medium emissions, the apostle would, so to speak die, that is, he would stop giving signs of life, if that could even be called such. Then the servants from the inscriptions of Antichrist’s body would take fresh tissue out which they would generate a new member of synod by cloning. That is how the supreme thirteen ruled. 
That nothingness at the top of the global system of government, as an authority source, actually presented the final metastasis of the democratic order in complete negation of the human element. These shells are the final projection of the political and ideological emptiness of today’s presidents, high commissioners, and elected examples of the so-called representative democracy drowned in extreme regulations and administration. The rule of Antichrist in that sense is nothing more but the rule of nothingness, a pseudo occult, para-democratic, and bureaucratic galimatias which actually always protects the obscure interests of diabolical groups whose social power is legitimated by a grotesque authority. Antichrist is a perfectly politically correct creature, a martyr of his own mission and purpose of existence, a perverse saint, because just as Christ died for mankind, so does Antichrist not-live for the same.

These images and thoughts occurred to me while I was standing in front of a glass sarcophagus of the blessed cardinal from the times of World War II Aloysius Stepinac, which ornamented the cathedral in Zagreb, the capital of robustly catholic Croatia, in southeast Europe. The plastic cardinal was lying in canonicals, exposed to looks, exposed to prayers, awe, but also to wonder and laughter. Completely accidentally did my visit to Zagreb match the news of the tragic death of Michael Jackson, man who systematically destroyed himself thus became a paradigm of the modern man, an illustrative example which should be looked upon. The first thing that came to my mind, before the above presented vision of Antichrist, was a bizarre thought of the blessed and nothing less plastic Jackson who is lying in the same sarcophagus, beatified, exposed to prayers, fixed looks of fans. Cardinal Jackson Stepinac! What a mocking thought in a sacred house. Deformed and plastic, perverted and tragic, Michael Jackson would better lie in that place, better than the cardinal, better than Lenin on the Red Square in Moscow, better than any other sacral mummy, because it would more effectively point out the spirit of time and the direction it is headed for, where it is taking us.
I was under the strong impression that worshipping a dead man has not yet reached its civilization peak. Religion which is based on worshipping a dead god, in the final stage of its decomposition and degeneration, must produce exactly what stands in its opposition like a shadow. The plastic doll of the controversial cardinal was shining with subjacksonlike light, which theatrically spread over tacky Christmas installations (made in Chine), by which the contemporary inheritors of the dead god cult have marred the sacred gothic architecture of the temple. And then one thought settled into my mind: cathedrals are like pyramids, homes of the dead…

In galimatias of all kinds of associations which were flooding into my mental screen, with the glimpse of an eye I noticed a lady whose surreal beauty corresponded more to the esthetics of the temple than the pseudosacral thing of jacksonite provenance which was obscenely lying on the pedestal. Of course, the blessed doll in tacky cardinal canonicals was real, while the lady has yet come from a state of dreaming. I have afforded myself the luxury to fall asleep in a sacred place, surrounded by devotees, comfortably laid back on the wooden pews which surrounded the cardinals still life like an amphitheater. Yet again, the lady was very real, more real than reality, more surreal than dream, more powerful than life and death, senior to all antics together. Indeed, cathedrals are places for meeting gods, even devils, with temptations and peace from them. This was one of such encounters. A women of extraordinary nature has paraded through my consciousness thoroughly shaking me up, so I lost the idea what was the truth and what lies, what was possible and what was not.
You ask what is the connection between the mysterious lady, my dream vision over the sacred installation in the cathedral and the mere nature of the mythological phenomenon known as Antichrist? And on top of everything the tragicomic world-known figure of late Jackson? Dream vision? Lucifer’s deceptions? The lady stood like Isis over the plastic corpse of the saint, as if there dead Osiris lies, whom she will, being that she is the mistress of magic, resurrect. How to resurrect something which has never been alive nor it should have been? That exact question placed itself as the flywheel of one apprehension of the final end of the human world as we know it. In light of that purpose was the lady’s presence more than necessary.

Instead of eyes, two green pieces of ice nailed me to the wooden surface with the force of edges who nailed the dead god forever. I have instantly known that something was wrong, that something was not very usual, that it was not an ordinary woman, no matter how sophisticated she was. She had something in her of that supernatural, magical and it could be said diabolical charisma and sensuality. My first association was Asya Hotokalunginova from Gustav Meyrink’s novel The Angel of The West Window. It was some kind of a deity, obscure and mysterious, some wicked priestess, a walking luciferly concubine in the holly home. An incredibly lucid dream. Everything is the same as in reality, same faces around me, the same ambient, same Michael Jackson, only She is the only phenomenon that reminds me that what is happening to me is actually a dream. It is one of those rare dreams so attached to and intertwined with reality, a seducer dream, a dream which gives birth to fanaticism, a dream which creates wonders and dangerous aberrations which scream: “I have seen it with my own eyes!”… But what eyes? The eyes of reality or eyes of dream? One who sees that cannot know for certain. My small advantage was that I knew. I knew that his occurrence cannot be real, but I also knew how this occurrence was more real than reality, being that is an initiation occurrence. This is a dream in which the border between this and that world is not so firm and impenetrable.
Graciously and with dignity, confidently and surreally, she took a few steps, moving her presence near my epiphany. Her fragrant, long, nourished hair. Her white complexion. Her red lips, behind which large white teeth spiked, thus the voluptuous meaty tongue of a beast. Her posture and height. Her breathtaking green-eyed look which stops thought and time. Deafening silence. Real as death, she sat by me looking me in the eyes, penetrating deep, deep into the obscurity of my soul. She told me: “We know each other”. I have spontaneously mouthed “guf ha-Satan”, without any intention to impress the mysterious and attractive stranger with such cabalistic phrase. I said that without any implications of consciousness, automatically, unaware, surprising myself with my own sound, thought, articulation. How did only that cross my mind, to pronounce “the body of Satan” in Hebrew? I have recognized her, beyond reason. I knew that I knew her I just couldn’t remember how I knew her even though I have seen her for the first time in my life, first time dreamt of her. She gave me her right hand turning over her palm, and then her left hand. At first I thought she wanted to shake hands or perhaps to give me a hug, however, she has turned my attention with a look to focus on her palms. Even though I am not a palmist, I could realize that the two identical crosses on the so-called Venus mount, as well as the double line of head on both palms, were not a usual phenomenon. While I was reasoning in my head what it could mean, I felt a weak shaking which suddenly woke me up. An older lady was scolding me not sleep on a sacred place: “Sir, you are snoring!”

In the state of perpetual decay, as a vampire in a silver coffin, the real cardinal lied, a true entity whose only emanation is the monstrous Antichrist. It is the carrier of eternal damnation, the enjoyer of the infinite kiss of the Second Death, down there, at the bottom of the bottom, in the infinite hecatombs of the eleventh, as always pointed out in literature – false sphere of the Kabalistic Tree of Life. Pressed by all the weight of all worlds, endless masses of Darkness, where there is no one and nothing, sealed lies the Black mummy. This I think her thoughts which as fading filthy echo poison my mental atmosphere with hideous reflections. In the sarcophagus with fourteen seals of consciousness, in the agony of eternal putrescence where each thought turns into a worm and the one rots at the drop of a hat, creating new worms which feed on their putridity, there I lie helpless and tied. I say I, and that I echoes the dark and empty corridors of my skull, not further than my nose. As if that echo breeds some new echoes and so my imaginary self creates unbearable noise which dilutes final sparks of light. That dispersion of light lasts infinitely long, as if I had been staked on the spear of time. There is no that inner light which can shine upon my inner sight so I could be able to create images on my mental screen. Everything is taken away from me, sliver of light, glow of being, everything…

Nailed to and sealed in the eternal decomposition singularity as a bared ego, I suffer the agony of utter helplessness and immobility, chaos and noise of the corruption of the soul. There I was cast and shackled, in the sarcophagus of the eternal lover of Darkness. Above me is everything existent, forever unavailable. Everything is better than me, every man, every being, every thing or leftovers of every thing, being, or man… The terrestrial mucus is ontologically more superior, a slug, a foot fungus. Every thought I create comes back to me with incredible force, yet in some way it is allowed to me from that impossible to poison those who are alive, those who exist, who want. I, who want nothing because I cannot want, because I do not know of desire. What does it mean to want?
In a fleeting moment of infinite blindness I reached some sort of infernal innocence in the form of grotesque nudity. Naked I lie under by Destroyer. The only thing I could have done in the chaos of thought, tied and rejected, like a Tolkin’s Sauron who generates huge power in complete weakness, is to relief my own monstrosity. I have decided to radiate Darkness, to darken like the Dark Sun the very matter of NOX. That dark shining is the only thing which an extinguished star can do. From my mouth a dark covetousness surged in the shape of a snake. Concentrated, thick darkness like black earth is my only projection. I am the one who the Darkness idealized and thus seated on a throne, on a corsa, naming me Corzon, Choronzonos, the regent of the corroded throne. The Prince of Darkness, the perfect shell, perfect nothing, perfect medium and a caricature of a man! Non-human, anti-human, residue, remainder, the poison of life process, a shadow… That black derivation is the only matter I can create, the only non-thought from me which can take the path of a shining star of existence that is one whole abyss away from me.  On that weak frequency I have built a Cult, possessed the minds of living and fascinated, the minds restless and egotistic, minds sick and greedy, minds who serve my grotesque projection in the material world. The one who bowed to me first, the one whom God earmarked and cursed to wander the world as a shadow until the end of time, has entered the dream of a man who thinks these thoughts as his own. Entering the dream, he entered memory, entering memory he transformed into an inscription which is now being written by the man who remembers. That is how I act through people. Cain is my first and only lover. Our love is forbidden because our unification will never take place, being that I am unreachable.
I remember the scene in which the beautiful, wicked lady whom I dreamed of in the Zagreb cathedral takes of her clothes and dives into the glass sarcophagus in which in some kind of gelatin vegetates Antichrist. This incredible scene I shall never forget, not so much because of the grotesqueness of the sight of one perverse adoration of the undead or non-living invalid god, but because of the recognition who and what this fascinating deviant lady was. I was shocked at the scene in which one extremely beautiful and superhumanly sensual young woman is experiencing pleasure with some kind of rubbing onto the monstrous and hideous body which exists in the state of eternal hibernation, found in a coma, never experiencing what is the world in which this being manifested itself actually like. However, more shocking was the knowledge who actually was this unreal and obviously perverted lady. Her beloved, her chosen one, her eternal husband, grotesquely and insanely shines in the darkness. Not entirely man, but she is completely a woman. The lady is a perfect transsexual. That is a part of her punishment and curse, to be marked by the sign of God, walking on Earth forever. Born as a man, but as a predecessor of trends a long time ago in the silent biblical twilight changed his gender. “The cross is hell”, mouthed the ancient Cainita. In that moment, I caught myself in a vision how as such glamorous diva rub herself on the unfortunate senseless figure like Stephen Hawking. I knew the end of the world was near. I knew that that eschatological time pregnant with wonders is taking place. Insanity is taking over. Reptiles are awakening from a millennium dream. She said: “There are four types of war: natural, ideological, metaphysical and eschatological. There is also a fifth one, an inexistent one, but that is taught at higher levels of gnosis. Come, lie next to me…”

Then I died… 

Tuesday, August 2, 2016

Eros, magija, manipulacija II

Mind and body, Austin Osman Spare
U prethodnim tekstovima (Eros, magija i manipulacija i Razum protiv imaginacije) videli smo kako je svojevrsna cenzura imaginacije za vreme ideološkog rata protestanata i katolika (reformacija i kontrareformacija) stvorila uslove za razvoj egzaktnih nauka i tehnologije, odnosno moderne vladavine Razuma kao suštinske vrednosti na kojoj je utemeljena savremena civilizacija. Dakle, kao što sam i ranije pisao, načelo razuma kao vladajuće nastalo je na krilima jednog reakcionarnog ludila proklamovane strogosti (vidi: Mesijanski demijurg istorije I). Kako je objasnio Joan Kulijanu u knjizi Eros i magija u renesansi, nakon smrti Đordana Bruna puritanske sile i njima suprotstavljeni Rim, našli su zajedničkog neprijatelja u vidovima imaginativnih sposobnosti koje su smatrali idolopoklonstvom i (s pravom) magijskim delovanjem. Magijske mentalne slike - fantazme, proglašeni su idolima koje je zamislilo unutrašnje čulo. Puritanci su išli korak dalje u tome, cenzurišući umetnost, oslanjajući se na prosvećivanje vernika njihovim opismenjavanjem i osposobljavanjem da čitaju i ispravno tumače bibliju. Katolički, a naročito pravoslavni svet, više se oslanjao na slike u obliku ikona, freski, kipova, koji kao objekti kontemplacije mogu pružiti pristup verniku ka svetu simbola i neposrednijeg doživljavanja religijskog univerzuma. Kako je veliki broj ljudi tada bio nepismen, upravo su te slike i oblici produbljivale njihovo versko obrazovanje. Puritanizam je sve to izbacio, oslanjajući se na suvoparnu racionalnost u tumačenju biblijskog teksta. Naravno, to je imalo za posledicu širenja pismenosti. Međutim, u magijskom smislu primene fantazmi, dakle ne u opredmećenom obliku oslikavanja crkvenog učenja, mentalne slike kao pomagalo učenju, pamćenju i procesu razmišljanja, postale su meta za odstrel budući da su bile utemeljene na paganskom svetonazoru koji je uključivao hermetizam, astrologiju, alhemiju i druge okultne nauke. 
Ipak, magija je preživela, doživljavajući svoja ovaploćenja u današnjem svetu zaodenuta u mnoge svetovne aktivnosti i načela. Ne govorim ovde o nekakvoj magijskoj obnovi i pratećem pomodarstvu koje je u naše vreme doživelo pravi bum, već o namernom i ciljnom delovanju na pojedince i mase za koje se može reći da je magijsko. Načela političke, ideološke i ekonomske propagande, uticaj na svest putem medija i internet sadržaja, sve su to oblici neposrednog delovanja zasnovanog na magijskim načelima. Magija je, kaže Kulijanu, usmerena na imaginaciju u kojoj nastoji ostaviti trajne impresije. Izložena beskrajnom toku slika i pratećih zvukova, današnja pokoljenja u velikoj meri su oblikovana na jedan sistematski i rekao bih - podmukao način. Manipulacijom Erosom, jednom invanzivnom fantazmičkom erotizacijom (vidi: Panseksualizam), ljudska svest se menja u pravcu koji žele oni koji tu manipulaciju sprovode. Mada, teško je reći jesu li i sami manipulatori žrtve svoje manipulacije, ili ako jesu, još je teže reći znaju li oni kakve će krajnje posledice iz toga proizaći? Mislim da, čak i ako znaju ili slute, da ih jednostavno nije briga. Njih pre svega zanima trenutna korist i održavanje već utabanih obrazaca radi obezbeđivanja buduće koristi i preimućstva. Iz njih govori i dela njihova moć (vidi: Kultura kao sudbina). Cilj moći je vlast, a da bi to uspela potrebno je da pretvori ljude u gomilu, jer kako kaže pionir socijalne psihologije Gustav le Bon, od trenutka kada pojedinci postanu gomila, neznalica i znalac postaju jednako nesposobni da posmatraju. Magija je i u vreme Đordana Bruna, kao i danas, kao i za vreme drevnog Egipta, bila i ostala:
„Sredstvo upravljanja pojedincima i masama na temelju dubokog poznavanja ličnih i kolektivnih erotskih impulsa. U njoj prepoznajemo prethodnicu psihoanalize, posebno primenjene psihosociologije i psihologije masa. 
Sociologija je odavno ustanovila činjenicu pomaka zanimanja prema nauci i tehnologiji u puritanskoj Engleskoj, koje je povezalo naučne vokacije sa religijskim puritanstvom. Tako se sfera puritanstva koja je, prema Maksu Veberu, dovela do oblikovanja kapitalističkog duha proširila te je uključila i stvaranje novih sfera društvenog interesa koje su sposobne objasniti uspon moderne nauke i tehnologije. 
Evropsku naučnu revoluciju koja je dovela do uništenja renesansnih nauka prouzrokovali su religijski činioci koji nemaju ničeg zajedničkog sa samim naukama. 
(Joan Kulijanu, Eros i magija u renesansi, Fabula Nova, Zagreb, 2007, str 18/23)
Pojava Alistera Krolija (i neposredno pre njega magijske organizacije Zlatna zora) na britanskim ostrvima, više od četiri veka nakon bitisanja Đordana Bruna i Džona Dija, revolucionisala je fantazmičko u Zapadnoj civilizaciji. Brunov Mag se ovaplotio u Krolijevoj ličnosti. Naravno, neću izostaviti ni drugog Britanca - Ostina Osmana Spera, ali on nije ni iz daleka poznat kao Kroli. Treća ličnost koja je snažno uticala na masovno oblikovanje fantazmi jeste Hauard Filips Lavkraft. Kroli, Sper i Lavkraft su iz neznanih dubina izneli sirov sadržaj, poput kakvih volšebnih psihonauta koji su sa dalekih odredišta u naš svet doneli začuđujuće i zastrašujuće uzorke nepoznatih svetova. Njihov uticaj na našu maštu je mnogo veći nego što je većina ljudi toga uopšte svesna. Kenet Grant je u knjizi Magijski preporod povukao paralele i iznašao velike sličnosti između Krolijeve i Lavkraftove mitologije. Sa druge strane Sperova formula atavističkog vaskrsnuća jeste jedan moćan oblik manipulacije fantazmama koje magijske slike vezuje za opsesije, a opsesije za određene magijske sile, entitete, duhove. Iz toga se razvio zanimljiv oblik magije utemeljen na metodi sigilizacije. Kenet Grant daje zanimljiv detalj povodom Sperovog metoda atavističkog vaskrsnuća:
„Opsesija i vibracija sačinjavaju osnovu svake magike koja se odnosi na transformaciju i materijalizaciju. Opsesivna ideja prevazilazi i poništava sve manje važne ideje. Sama ekstaza predstavlja rascvetavanje opsesije. Štaviše, vibracija podstiče ekstazu, što dovodi do emocionalne ispražnjenosti koju odslikava vakuumsko stanje. Svaki individualni duh u svojim najdubljim slojevima često posećuju skrivene opsesije koje su, kod prosečne osobe, sve zajedno zaklonjene ili skrivene od budne svesti. Magičari su neumorni u iznalaženju puteva za prizivanje ovih opsesija... Simbolički oblici ovih opsesivnih utvara ponekad se otkrivaju kroz jednostavan proces nesvesnog crtanja. Određeni oblik se stalno vraća u malo izmenjenoj, ali uvek prepoznatljivoj formi. Ukoliko se ovaj oblik uhvati i izoluje on se može pretvoriti u sigil i natopiti magijskom energijom.“ (Kenet Grant, Alister Kroli i skriveni bog, Esotheria, Beograd, 1997, str 145)
Upravo je taj slikoviti oblik primer atavističkog vaskrsnuća, svojevrsni glif opsesije. Taj oblik je sigil one sile koja se nalazi u pozadini opsesije koja u obliku psihološkog odjeka može probuditi uspavani atavizam duboko zakopan u psihi čoveka. Dalje Grant objašnjava:
„Ukoliko se ova opsesija potvrdi sredstvima seksualne magike, odnosno ako se nahrani lunarnim vibracijama, stvarno biće će se roditi iz dubina. Ono će dobiti čvrstinu na astralnoj ravni kao podsvesni misaoni entitet, a može čak i stvoriti svoj privid na materijalnoj ravni i postati vidljiv i za nepristrasne svedoke. Ovakav atavizam može biti izuzetno opasan i treba ga odstraniti čim s epostigne cilj zbog koga je proces izazvan.“ (Kenet Grant, Alister Kroli i skriveni bog, str 146)

Ostin Osman Sper

Nema potrebe naglašavati koliko se današnji medijski i informativni procesi, filmska i muzička produkcija, nalaze na liniji ovde iznetih magijskih formula, ali iz razumljivih razloga, na jednom prilično pojednostavljenom nivou. Danas imamo masu pasivnih posmatrača i nevoljnih učesnika uvučenih u proces svojevrsnog bombardovanja svesti fantazmičkim slikama na koje se lepe dublje opsesije prizvane uzbuđenom moćnom seksualnom te energijom raznih drugih emocija. Dešava se veliko trasiranje ljudske svesti ka panseksualnim perspektivama budući da su svi erotski fenomeni - kojima se opsežno manipuliše, istovremeno i magijski. Kulijanu naglašava da je Brunov manipulator deo države, a dodao bih i naddržave. Taj manipulator, kao načelo delovanja moći, jeste ugaoni kamen čitavog svetskog poretka stvaranog od renesanse na ovamo. Manipulator, kako kaže Kulijanu, opsežnim nadzorom nad građanima, stiče uvid u njihovo nesvesno (ili podsvesno):
„... kako bi se iz njega izvukle sramotne slabosti, sredstvo kojim se subjekt može vezati, manipulisati, hipnotisati, učiniti podložnim za upravljanje.“ (Joan Kulijanu, Eros i magija u renesansi, str 196)
Sličan metod koristili su, proroci, verovesnici i žreci religija. Pozvaću se opet na Kulijanov prigodan navod:
„Utemeljivač religije je na neki način transcendentni instrument, jer njegovi ciljevi nisu sebični. Uslov za njegov uspeh je stvaranje okruženja u kojem kolektivni subjekt postaje podložan i spreman na vlastitu žrtvu. Religija se može održati samo aktivnom kontrolom nad obrazovanjem pojedinaca, kontrolom koja takođe mora biti represivna kako bi pojedinca sprečila da izađe iz depersonalizovanog stanja i postane sposoban za reprogramiranje. Naravno, isti kriterijum vredi i za napredovanje pojedinca u religijskoj hijerarhiji.“ (Joan Kulijanu, Eros i magija u renesansi, str 196)
Astralno telo čoveka se podsticanjem opsesija pod uticajem adekvatnih fantazmi, magnetizuje, čime se suštinski i sistematski vrši slabljenje sveukupnog energetskog potencijala ljudskih bića. To je isto što i masovno sakaćenje. Zbog takvog stanja stvari krivica ne pada na okultiste, nekadašnje ili moderne, nego uvek i samo na vlastodršce koji su vazda bili zainteresovani za magijska znanja i metode iz nimalo plemenitih razloga. Po sebi, magija je mnogo starija od izopačenih gospodara ovoga sveta i goniča ljudske stoke.