Thursday, November 16, 2017

Tradicionalizam, napredak i duh vremena

Nedavno sam se našao u raspravi sa momkom koji je tvrdio da je čovečanstvo mnogo napredovalo na svaki način, u odnosu na sve ono što je istorija imala da nam ponudi u prošlosti. Po njemu, ravnopravnost i tolerancija prema različitostima je na daleko višem nivou nego ranije, a tendencija je da će u tom pogledu biti postignut još veći napredak u budućnosti. Navodno, društvena uređenja su mnogo bolja i bliža individualnosti nego ranije, omogućena je daleko veća sloboda izražavanja mišljenja i govora, sloboda kretanja, sloboda napredovanja itd. Tehnološki smo u mogućnosti da komuniciramo i razmenjujemo ideje, gotovo besplatno i trenutno, sa ljudima na najudaljenijim krajevima kugle, a i putovanja su daleko jednostavnija i brža. Imamo struju i toplu vodu, internet i telefone i sve ostalo, a mogućnosti zarade su gotovo neograničene. Takođe i spiritualno, nadišli smo gotovo sve tabue, i saznali gotovo sve što je nekada bilo misteriozno i nejasno, a što se davalo samo izabranima u linijama nasleđa. Danas je sve dostupno svakome, i samo zavisi od čoveka šta želi i šta hoće da postigne, naravno samo ako se potrudi. Ukratko, sve baš sve je bolje nego ranije. 

Na prvi pogled to su sve tačne tvrdnje, pa šta bi jedno zakeralo poput mene tu moglo da ospori? U prvu ruku rekao sam da se ne bih složio da čovečanstvo napreduje. Recimo, šta su pokazatelji tog napretka? Zapitao sam se da li su idiotizam širokih narodnih masa i nadmenost elite danas nešto drugačiji, odnosno napredniji nego pre hiljadu ili dve hiljade godina? Karakter ljudskih bića se suštinski nije promenio, a prava promena, pravi napredak ogledao bi se upravo u promeni karaktera. Jedino čega ima novog to su modaliteti pojavljivanja starog i gomilanje posledica delovanja prethodnih generacija. 

Međutim, ono što je suštinski sporno jeste sama ideja napretka. Ukoliko napredak merimo kvantitativnim pokazateljima, onda svakako da je čovečanstvo ostvarilo ogroman napredak. Međutim, takva gledišta su hronocentrična i u suštini naivna, jer ne uzimaju u obzir suštinske temelje čoveka. Izneću ovde primer jednog nekonvencionalnog gledišta poreklom iz, po mnogima, upitnog izvora, ali ja ga naglašavam čisto da bih osvetlio mogućnost jedne drugačije perspektive. Karlos Kastaneda je, kroz usta svog junaka meksičkog vrača Don Huana, izneo magijsku tvrdnju da su ljudi u suštini degradirali u odnosu na početne pretpostavke ljudskog bića. Naime, nekada je ljudsko energetsko obličje bilo u obliku sfere dok je danas jajastog oblika, a što mogu opaziti vidovnjaci njegove magijske loze. Dakle, čovek je napredovao merilima jednog uskog materijalističkog pogleda na svet. Međutim, mi koji težimo da stvari sagledavamo metafizički, ne samo da moramo odbaciti te tvrdnje nego i sam materijalistički pogled na svet. Ne možemo materijalističkim merilima procenjivati stvari metafizičke prirode (vidi: Ahrimanska kosmologija). Da li je u metafizičkom smislu moguć napredak posve je drugo pitanje. U svakom slučaju, danas postoji velika mogućnost da mnogi ljudi ostvare značajne spoznaje i usavršavanja znanja i veština, ali daleko od toga da se opšta situacija čovečanstva može nazvati napretkom. Na tu temu sam na ovome blogu u nekoliko članaka već pisao (vidi: Univerzalna tišina i kartezijanski sindrom , Vreme kao linija i kao spirala , Ezoterijska psihologija i pad čoveka). 
Nikada pre (da je to nama poznato) na planeti nije živelo preko 7 milijardi ljudi niti je ljudska nejednakost bila toliko izražena kao u današnje vreme. Istovremeno, nikada pre čovečanstvo nije živelo pod režimom vladavine novca, a što ukazuje na materijalistički duh vremena (vidi: Doba vodolije i svetski socijalizam i Vreme, novac i zlatna podloga čovecanstva). Nikada pre ljudska svest nije bila u tolikoj meri materijalistička nego danas, a sama ta činjenica ukazuje na napredak materijalne civilizacije i opadanje duhovnih karakteristika velike većine čovečanstva (svaka čast pojedincima). To što smo danas prevazišli tradicionalne tabue posledica je uništenja tradicionalnog sveta, a što ne znači kako sada živimo bez ikakvih tabua. Naprotiv. Danas su na delu neki drugačiji tabui, posve u skladu sa duhom vremena.

Dalje, nije stvar u tome da većina čovečanstva danas bolje živi, nego da se iz materijalističke perspektive ne mogu sagledavati metafizička pitanja kao što je recimo duhovni napredak (čak je i sama ta formulacija upitna). Drevne religije imale su jasno unutrašnje metafizičko jezgro, što je u vremenu hrišćanske okupacije Evrope i Amerike totalno uništeno. Samo hrišćanstvo, budući siromašno duhom i bez višeg transcendentalnog smisla, nije moglo izgraditi ezoterijsko duhovno jezgro, nego je mestimično iskrilo verski obojenim misticizmom, a što u suštini nije imalo nekog posebnog uticaja na glavni tok koji se vremenom vulgarizovao i izrodio u dobro nam poznati sekularizam. Nije li Alister Kroli za epohu vladavine hrišćanstva upotrebio izraz era vulgaris koja je majka ovog našeg još vulgarnijeg vremena? 

Prioritet boljeg života je opšti izraz za ono što znamo pod specifičnim nazivom američki san. U knjizi Zajahati tigra, Julius Evola je tvrdio da između materijalnog siromaštva i duhovne bede ne postoji nikakva veza, i dalje:
"Samo najnižim i najglupljim slojevima društva možete nagovestiti da je formula svake sreće i ljudskog integriteta ono što se s pravom naziva "idealna životinja", blagostanje kao kod stoke... Ne postoji, dakle, nikakva veza, ako uopšte postoji inverzan odnos između smisla života i uslova ekonomskog blagostanja... Pravi smisao ekonomskog i socijalnog mita, uprkos tome što je imao više varijeteta, jeste da je sredstvo unutrašnjeg otupljivanja ili profilakse usmerene da izbegne problem egzistencije lišene svakog smisla i da zaista na sve načine učvrsti ovaj fundamentalni besmisao života savremenog čoveka." (Julius Evola, Zajahati tigra, Ukronija, Beograd, 2017, str 47-48)
"Već neko vreme dobar deo čovečanstva Zapada smatra prirodnom stvar da je postojanje lišeno bilo kakvog stvarnog značenja i da ne bi trebalo da bude podređeno nekom višem načelu, tako da su se ljudi pomiri s tim da žive što podnošljivije i što manje neprijatno moguće." (Evola, isto, str 39) 
Mi živimo u vremenu opšteg skepticizma i izveštačenosti, dok su naše veze sa prirodom sve tanje i tanje. Čovečanstvo je na planeti Zemlji postalo kao slon u staklarskoj radnji. Ljudi se ponašaju suviše prepotentno, ne poštuju prirodu, ne poštuju sami sebe, jedni druge. Ekosistem nikada pre nije bio toliko uništen kao u naše vreme. Iza egipatske civilizacije, na primer, ostale su piramide i hramovi, kao što su iza gotovo svih iščezlih civilizacija ostali objekti sakralne prirode, a što ukazuje da su najtrajnije građevine one posvećene duhovnim svrhama. Iza aktuelne civilizacije ostaće samo gomila đubreta i opasne radioaktivne materije koje će se raspadati i trovati u narednih nekoliko miliona godina. Mi smo jedina civilizacija koja je uspela zarpljati okeane. O kakvom napretku govorimo, duhovnom pa i materijalnom? Pa pogledajmo kako je u najnaprednijoj civlizaciji prve polovine XX veka prošao jedan genije Nikola Tesla. Mogli smo imati besplatnu energiju, pa ipak na snazi su i dalje fosilna goriva i proizvodnja struje koja se naplaćuje itd. Može biti da imamo lekove skoro za sve bolesti (što je upitno), pa ipak leče se oni koji imaju da plate, što ukazuje na ispravnost moje teze o tome da je ljudski karakter ostao nepromenjen, samo su sredstva destrukcije danas efikasnija. Osim toga, mi nemamo lekove za otrove koje smo sami stvorili, na primer izloženost radijaciji i sl. U naše vreme tzv socijalni darvinizam je izraženiji, ali to je posledica veće društvene pokretljivosti. Danas lakše možemo napustiti naše mesto rođenja i jednostavno se odseliti na drugi kontinent, ali to ne znači ama baš ništa u pogledu duhovnog usavršavanja čoveka. 

Sa druge strane, australski Aboridžini, za koje se smatra da već 50.000 godina žive na tom kontinentu, za sve to vreme nisu izgradili ništa. Ostavili su samo crteže po pećinama. Pa hoćemo li ih zbog toga, baš kao i britanski protestantski kolonizatori Australije, smatrati manje vrednim, primitivnim, podljudskim? A malo se zna koliko je aboridžinska kultura (ne civilizacija koju nisu imali nego baš kultura) duboka, magijska i bogata sadržajem. Sada dobar deo tog naroda uživa blagodeti moderne civilizacije, i poput severnoameričkih Indijanaca, traže smisao u alkoholu. Veliki napredak!
Poslednji veliki prorok Zapada, Alister Kroli, bio je za života (i još uvek je) izvrgnut ruglu i satanizaciji, u ambijentu kojom dominiraju tabloidi i vulgarna svetina, i to u zemlji koja je u njegovo vreme civilizacijski bila najnaprednija. On je na jednom mestu napisao kako čovečanstvo očekuje barem još 500 godina mraka dok ne zaiskri svetlost novog eona koja bi onda proizvela stvarnu promenu. Ovo što gledamo, što nazivamo napretkom, da upotrebim Krolijeve reči, jesu abortusi novog eona. Taj napredak je jedno bezvredno đubrište za šta će biti potrebni vekovi da se počisti sa lica Zemlje. Međutim, mi nemamo garancije da će se to tako i dogoditi jer, bez obzira na tvrdnje raznih proroka, budućnost je velika nepoznanica.

Hoću reći da je u naše vreme ljudska svest dobila mogućnost rasta i širenja, ali je generalno postala još suženija, egocentrična. Data reč više ništa ne vredi, jer nikome se ne može verovati čak i kada nešto potpiše a kamo li kad se zakune ili obeća da će nešto ispuniti ili neće. Nije mi namera da idealizujem prošlost, ali naše vreme ne smatram ni po čemu boljim, samo drugačijim i u neku ruku jedinstvenim. Ono što je posebno zanimljivo i jedinstveno, jeste to da čovečanstvo danas nema više kao nekada, nekoliko paralelnih civilizacija, nego postoji samo jedna, i to ona koju sam nazvao pseudocivilizacijom, budući da predstavlja obezdušenu mešavinu većine prethodnih civilizacija na nosećem temelju tzv zapadne, odnosno evropske civilizacije. Govoreći o kulturološkom odnosu i modernoj interakciji između Istoka i Zapada, Julius Evola na sledeći način objašnjava proces civilizacijskog stapanja:
"Sam Istok sada nas prati na putu kojim smo krenuli, sve više podležući idejama i uticaju koji su nas doveli tu gde jesmo, "modernizujući se" i uzimajući naše iste "sekularne" oblike materijalnog života, tako da ono tradicionalno što još uvek zadržava sve više gubi ovozemaljsko tlo i nalazi se odbijeno u marginalna područja." (Julius Evola, Zajahati tigra, str 33)
Vidi više na tu temu u mom tekstu Evropa kao zapad.

Šta danas znači biti tradicionalan ili biti tradicionalista? Danas se mnogi predstavljaju kao takvi, sebi i drugima, ali ono što se uglavnom može videti, jeste parada klovnova koji unaokolo (ili pred ogledalom) vitlaju heraldikom. Temelj tradicije je u identitetu, a kako je vreme u kome živimo epoha projektovane istorije, da se tako izrazim, a ne istorije kao stihijskog procesa, tako je i identitet projektovan a ne oblikovan u stihijskim nepredvidivostima i izazovima. U tom smislu bilo bi veoma zanimljivo kako bi izgledalo sučeljavanje nečeg projektovanog sa iznenadnom provalom stihijskog. Na ličnom planu to bi se odrazilo ludilom, a na kolektivnom civilizacijskom katastrofom. Mi smo danas mnogo ranjiviji nego naši preci još do pre samo stotinu godina.
Ne postoji više predmet tradicionalnog protiv kojeg bi se emancipatorski duh modernog i razumnog pobunio. Umesto toga, taj duh se podelio na onaj brži i onaj nešto sporiji (brži i sporiji u nihilizmu, u ovaploćenju kulturnog i duhovnog ničeg), pa je ovaj brži i avangardniji onog sporijeg i zaostalijeg nazvao konzervativnim i tradicionalnim. I što je najgore od svega, ovaj sporiji se rado poistovetio sa tom etiketom, što je bolje nego suočiti se sa sopstvenom ništavnošću koja nije ništa manja nego onog kao naprednijeg. To je kao kada bismo ideološku desnicu proglasili tradicionalnom, konzervativnom i iracionalnom, a ideološku levicu avangardnom, razumnom, naprednom i emancipatorskom. Niti je desnica tradicionalna, konzervativna i iracionalna, niti je levica avangardna, razumna, napredna i emancipatorska. Obe su, zapravo, jedno veliko ništa, izraz nihilizma duha vremena. Nihilistička pećnica se podelila budući da nema više šta da troši i sagoreva, okrenuvši se tako sama protiv sebe. Leva ruka ujeda desnu i obrnuto. Dakle, današnji tradicionalista se nalazi pred velikim problemom jer, kao što sam već istakao, ne postoji više ono za šta bi se on mogao uhvatiti i stvoriti svoje uporište. Veliko ogledalo tradicije je razbijeno, a krhotine nisu dovoljne da se sagleda celokupna slika koja je, između ostalog, odraz čoveka u vremenu. 

U većini današnjih ljudi besni unutrašnji sukob i postoji konfliktna psihološka napetost, što nije tlo pogodno za razvoj identiteta kakav je postojao u okvirima sveta kojeg bismo mogli nazvati tradicionalnim ili tradicijskim. Moderni čovek je čovek laži, jer on pre svega laže sebe, živeći pod maskom lažnog i varljivog identiteta, nevezano od toga kakvo je njegovo ideološko ili političko usmerenje. Otud je drevni poziv "Upoznaj samoga sebe", kako Evola primećuje, za današnjeg čoveka gotovo neupotrebljiv, neostvariv, čak nepraktičan, pa i fatalan. Ako malo zavirimo u dušu današnjih ljudi otkrićemo strašnu pustoš. Kako u toj nigdini pronaći središte sopstvenog bića oko kojeg bi istkali niti integriteta i utemeljili identitet, koji, kao što sam već rekao, čini osnovu tradicije i tradicionalnog? Ko bi se danas uopšte bavio tako zaludnim poslom kada je praktičnije pridružiti se lajavim psima levice i desnice u permanentnom građanskom ratu unutar pseudocivilizacije. Danas temelj identiteta pripada, da upotrebim izraz iz Knjige zakona Alistera Krolija - psima razuma, a to je, nema smisla pominjati, lažan identitet. U tarot simbolizmu to može biti predstavljeno sa ona dva psa pod mesečinom u arkani XVIII Mesec. Napredak je u sećanju, a današnji ljudi žive u zaboravu, u kolektivnoj senilnosti, jer ne znamo ko smo i šta smo. Ako to ne znamo onda još manje znamo gde smo i kuda idemo. Naš idejni horizont je stoga hologramski. Čovečanstvo će se osloboditi i uzdići kao Feniks, iz pepela modernog sveta, ili će nestati sa lica Zemlje u sunovratu idiokratije.

Monday, November 13, 2017

Remembering as the Key for Dreaming

Leilani Bustamante
„He wondered at the vast conceit of those who had babbled of the malignant Ancient Ones, as if they could pause from their everlasting dreams to wreak a wrath on mankind. As well, he thought, might a mammoth pause to visit frantic vengeance on an angleworm”. Howard Phillips Lovecraft
There are only two demons, two gods, space and time. They are complementary. They are everything and nothing. According to the formula of eon Horus, duality is invalidated by expanding the consciousness to void. One of very effective ways of invalidating that restrictive duality through their reconciliation in eternal world of (dis)continuum of the absolute, to put it in that way, is depicted in a story by Howard Phillips Lovecraft „Through the Gates of the Silver Key”. Let us now put characters and the story aside, and if we focus on the basic concept we come to an interesting depiction of how a being may exist as all other beings, whenever and wherever, through one super-being. Lovecraft’s character, an occultist Randolph Carter, has a certain magical instrument, a silver key, by which he can bridge a gap between spacetime and project himself to the guardian of the entrance of space-time abyss personified as Umr at-Tawil. If we put aside the nature of the very Umr-at-Tawil, what is really important is the description of how a single being, that is a single man, becomes aware of his own existence in all forms, in all dimensions, in every space-time continuum by recognizing himself as a part of universal being in all these dimensions and forms. In the moment of realization, he can choose what and when he wants to be without limiting himself on human form only.

„All descended lines of beings of the finite dimensions, continued the waves, and all stages of growth in each one of these beings, are merely manifestations of one archetypal and eternal being in the space outside dimensions. Each local being - son, father, grandfather, and so on - and each stage of individual being - infant, child, boy, man - is merely one of the infinite phases of that same archetypal and eternal being, caused by a variation in the angle of the consciousness-plane which cuts it. Randolph Carter at all ages; Randolph Carter and all his ancestors, both human and pre-human, terrestrial and pre-terrestrial; all these were only phases of one ultimate, eternal "Carter" outside space and time - phantom projections differentiated only by the angle at which the plane of consciousness happened to cut the eternal archetype in each case.“ (H. P. Lovecraft Through the Gates of the Silver Key).
The story Through the Gates of the Silver Key I recommend to all who think of the nature of time, of time cycles, eons, eschatology, reincarnation, karma, and alike. Lovecraft, along with Carlos Castaneda and Aleister Crowley is an amazing trio whose literary legacy may be used as a benchmark for every stride towards more serious thoughts on the mentioned subjects. Each of the three is someone who in their own way, from the terrifying primness of the XX century Rationality, jumped out from that pang connecting with something terrifying, unusual, and ancient. When speaking of time, its continuity is delusion because it continuously happens, it actually does not flow but stands, so each sequence of time can be locked and entered into. Thus, ceaselessness of space is also delusion because even an immeasurable distance can be reached by the projection of consciousness. When understood linearly, reincarnation is nonsense because from a higher standpoint we realize our being is universal and exists everywhere at the same time and always in innumerable different forms of life. In practical sense, we may imagine time as a spiral strip made of many cells that represent certain sequences of consciousness. Each of the sequences has its life, duration, ambient, space it inhabits, etc. Let us compare those sequences with rooms. We have myriad rooms on time strip and all of them are connected to each other by thin threads or tunnels through which we can move, come in and out as we wish. Whenever we enter a room, we take over the consciousness that there resides and we become it. We can preserve the authenticity and neutrality of an observer and just observe the destiny of a being living the scenario of existing in the room, and we can experiment and temporarily identify with that being and live his destiny a little bit. What I am writing about is not just a thought experiment but that perspective can reach the following method I will describe here.
Josef Vachal
The path to the time strip leads through dreaming. It is good to mention here that there are real and quasi events, for example real and quasi opening of chakras, quasi and real kundalini awakening, quasi and real walking over abyss, quasi and real enlightenment, quasi and real meeting your guardian angel, quasi and real going to another space-time, and, in the same manner, quasi and real entering the time strip. What I will here describe is the path of accomplishing a quasi action. The only real thing in that quasi action is entering the so-called lucid dreaming and opening the gates of unbelievable memory. There is no quasi lucid dreaming and quasi memory, although there are quasi memories. When I say quasi action, I really mean the action but on a lower intensity level as if the one who accomplished that was allowed to taste the secret a little bit, to take a sip from the Holy Grail, to take a peep into a mystery room, to feel and experience something but not completely. What follows is an instruction for entering a quasi state. But do not be disappointed because of that because the path to the real state leads through many quasi states which become more intense and less quasi every time. As if when we want something to happen, we first imagine it happening, then dream of it, and then it really happens. There are a couple of basic receipts for entering lucid dreaming, but here, I will give you a bit different method whose prevalent aim is not lucid dreaming but that state is a consequence. The real aim of this act is some kind of recapitulation (like the one described by Castaneda), but with some differences.

Here’s what it is all about. Every night before you fall asleep try to retroactively unroll the memory of the previous day. It is best to start from the last activities such as going to bed, washing your teeth. Remember all details, all people you met during the day, conversations you had, your Internet search, what did you read, where have you been, and then go to the following day to the moment when pictures begin jumping out and follow their own order. It can be said that then subconscious starts working and details without influence of our consciousness come to the foreground. From night to night you repeat the procedure remembering the previous day, then the previous, always adding the previous day. Already after a few nights, the hunt for the past will continue in your dreams. You will start experiencing the past events again, but you will notice that the context is somehow changed and that memories of some events and situations which never happened in your real life impose themselves as memories, and you recognize them as memories anyway. In one moment you will realize that you are dreaming and it will be an introduction to lucid dreaming. Lucid dreaming is, on the other hand, only a introduction to quasi entering a different reality or level of reality which will over time lead you to the real entering different reality.
„They told him that every figure of space is but the result of the intersection by a plane of some corresponding figure of one more dimension - as a square is cut from a cube, or a circle from a sphere. The cube and sphere, of three dimensions, are thus cut from corresponding forms of four dimensions, which men know only through guesses and dreams; and these in turn are cut from forms of five dimensions, and so on up to the dizzy and reachless heights of archetypal infinity. The world of men and of the gods of men is merely an infinitesimal phase of an infinitesimal thing - the three-dimensional phase of that small wholeness reached by the First Gate, where 'Umr at-Tawil dictates dreams to the Ancient Ones. Though men hail it as reality, and band thoughts of its many-dimensioned original as unreality, it is in truth the very opposite. That which we call substance and reality is shadow and illusion, and that which we call shadow and illusion is substance and reality. Time, the waves went on, is motionless, and without beginning or end. That it has motion and is the cause of change is an illusion. Indeed, it is itself really an illusion, for except to the narrow sight of beings in limited dimensions there are no such things as past, present and future. Men think of time only because of what they call change, yet that too is illusion. All that was, and is, and is to be, exists simultaneously.” (Lovecraft, “Through the Gates of the Silver Key”).
Adam Burke
In order to successfully direct the waves of gushing memories in your dreams it is necessary to previously learn the basic skills for hunting memories. Also, it is important to know that those memories may come from your personal future but also any future and any past, that is, from any point of time, so do not get caught into believing traps that it is about your past or future reincarnations. Such thinking leads to a delusion of identifying with those images and situations. Remember that you are only an observer so do not get involved into what you are observing emotionally or in any other way. A terrifying or an interesting sight may pop up, or a situation when you were distressed, angry, or you were enjoying. All of that does not matter because any involving in that leads to losing the separated consciousness. Try to avoid that by simply observing while being aware that it actually happens to another person, that it is only an image that has nothing to do with you. After a couple of weeks of regular practice try, while you are still awake, to somehow stop the flow of images alternate on your mental screen. Try to freeze an image. I do not have a way to explain how to accomplish that but by willful attention. If you succeed, try to carefully look at the ambient of the stopped sequence. You might notice some details you were not aware of when the event form the sequence really takes place. The aim of this maneuver is to accomplish the same during lucid dreaming. Once you succeed, travelling through tunnels between rooms of time strap will not be a problem anymore because paths from each room practically lead to eternity - in any room and anywhere. It is quasi accomplishment and it does happen in dreams but it is hard to freeze an image anyway, and being quasi does not lessen its value in expanding life wisdom, experience, and lifting consciousness on paths to self-realization and exploring the world. In this sense, remembering is the key for dreaming, and dreaming is the key for realization and transformation.

Thursday, October 19, 2017

Alphabet of Desire, Tarot and the Tree of Life


Alphabet of desire is one of the interesting legacies of the British occultist Austin Osman Spare (1886-1956). The diagram above shows a circular display of microcosm, or psychocosm made up of symbols and meanings of its alphabet of desire, or atavistic alphabet, each letter of which, in the words of Kenneth Grant, is one sexual principle powerful enough to initiate primal atavistic deposits in the psyche.

From the enclosed diagram we can see 18 symbols which mark a state-emotion-passion divided into six triads having planetary attributions. So we get the following table:
Saturn / Death = Relief, Destruction, Atrophy;
Jupiter / Desire = Joy, Attraction, Greed;
Mars / Hate = Anger, Aggression, Disgust;
Venus / Love = Exaltation, Passion, Devotion;
Mercury / Fear = Horror, Terror, Aversion;
Moon / Sex = Dissolution, Lust, Frustration

We note that the Sun is and its attributes are missing, so, in order to realize my intentions of connecting Spare’s alphabet with the Major Arcana of the Tarot, I added another three terms associated with the solar nature: Wisdom, Understanding and Knowledge. Kabbalistic sensitive readers will immediately recognize names of Sephira of the Tree of Life: Chokmah, Binah and false Sefira Da’at. Knowledge, understanding and wisdom are the expressions of articulation of intellectual passions and desire, if I may say so. So, my intervention is not simply an addition to Spare's alphabet, nor is it my intention, but - I repeat - part of the process of synthesis of relevant correspondence between the alphabet and great desire Arcana tarot. Also, Speer's diagram is useful for drawing parallels with the Kabbalistic ways of creation. Here's how looks analogous set of elements of Kabbalah, Tarot, Alphabet of Desire, astrological and spatial attributes (the so-called Paul Foster Case’s cube of space):

Sephirots
1.Keter / Crown = Aces of Tarot = Imagination = first mover = North;
2. Chokmah / Wisdom = Twos of Tarot = Will =Stars = northeast;
3. Binah / Understanding = Threes of Tarot= Death = Saturn= northwest;
4. Chesed / Grace = Fours of Tarot = Desire = Jupiter = east;
5. Geburah / Austerity = Fives of Tarot = Hate = Mars = West;
6. Tiphereth / Beauty =Sixes of Tarot = Sun=Reason=above;
7. Netzach / Victory =Sevens of Tarot = Love = Venus =southeast
8. Hod / Shine =Eights of Tarot = Fear=Mercury =Southwest;
9. Yesod / Basis = Nines of Tarot =Sex = Moon= south;
10. Malkut / = Kingdom Tens of Tarot =Sensation = Earth =below;
False Sefira Da’at / Knowledge = Thought =Center

Paths
11 Alef / ox = Fool card =Madness = element Air = line connecting the upper and lower plane of the cube;
12. Bet / house= Magician card = Terror = Mercury = upper plane of the cube;
13. Gimel / camel = High Priestess card = Dissolving = Moon= the lower plane of the cube;
14. Dalet / door = Empress card= Exaltation = Venus = front (east) plane of the cube;
15. He / window =Emperor card = Aggression =Aries= northeast vertical line connecting the upper and lower plane of the cube;
16. Vav / wedge= High Priest card= Commitment = Taurus = Southeast vertical line connecting the upper and lower plane of the cube;
17. Zayin / sword = Lovers card = Terror = Gemini = upper east line connecting the northern (left) and south (right) plane of the cube;
18. Chet / fence = Chariot card = Lust = Cancer = lower east line connecting the northern (left) and southern (right) plane of the cube;
19. Tet / Snake = Passion (Power) card = Knowledge = Leo = upper northern line connecting the east (front) and west (last) plane of the cube;
20. Yod / hand = Hermit card = Aversion= Cancer= lower northern line connecting the east (front) and west (last) plane of the cube;
21. Khaf/ palm = Wheel of Fortune card = Joy = Jupiter = last (western) plane of the cube;
22. Lamed / whip = Balance (Justice) card = Passion = Libra= northwest vertical line connecting the upper and lower plane of the cube;
23. Mem / water = Hanged Man card = Frustration = Water element= line connecting the front (east) and rear (west) plane of the cube;
24. Nun / fish = Death card= Disgust = Scorpio = southwest vertical line connecting the upper and lower plane of the cube;
25. Samech / column = Moderation (Skill) card= Attractiveness = Sagittarius = upper west line connecting the northern (left) and south (right) plane of the cube;
26. Ayin / eye = Devil card= Destruction = Capricorn= lower west line connecting the northern (left) and south (right) plane of the cube;
27. Peh / mouth = Tower card = Wrath= Mars = North (left) side of the cube;
28. Tzadeh / hook = Star card = Atrophy = Aquarius = upper southern line connecting the front (east) and rear (west) straight cubes;
29. Kof / nape= Moon card = Greed= Pisces= lower southern line connecting the front (east) and rear (west) planes of the cube;
30. Reysh / face = Sun card= Wisdom = south (right) side of the cube;
31. Shin / tooth = Eon (Court) card = Understanding = element of fire= line that connects the left (north) and right (south) plane of the cube;
32. Tav / cross= Universe (World) card= Relief = Saturn and the Earth element = center of the cube;

By this system of attributes we get new elements for interpreting messages we receive through the Tarot. In short: Fool = madness; Magician = horror; High Priestess = Dissolution; Empress = exaltation; Emperor = Aggression; High Priest = Devotion; Lovers = Terror; Chariot = lust; Passion (Power) = Knowledge; Hermit = aversion; Wheel of Fortune = Joy; Balance (justice) = Passion; Hanged Man = frustration; Death = Disgust; Moderation (Skill) = Attractiveness; Devil = Destruction; Tower = Anger; Star = atrophy; Moon = Greed; Sun = Wisdom; Eon (Court) = Understanding; Universe (World) = Relief;

Also, we can project the expanded attributes of Spare’s Alphabet of Desire onto the Tree of Life in the following way:
Imagination and Will (imagined as Sephirah) connects Madness or Folly (conceived as a path), or a way out of reason. At the same time, madness connects but also interferes with the connection of Imagination and Will; Imagination and Death are connected by Terror; Imagination and Reason connects Dissolution;
Will and Death connects Exaltation; Will and desire connects Devotion; Will and Reason connects Aggression- will uses aggression to compel while reason hampers the will by the aggression of rationality;
Death and Hatred connects Lust; Death and Reason connects Terror;
Desire and Hatred connects Knowledge; Desire and Reason connects Aversion;
Hatred and Reason connects Passion; Hatred and Fear connects Frustration;
Reason and Love connects Disgust; Reason and Fear connects Destruction; Reason and Sex connects Attractiveness;
Love and Fear connects Anger; Love and Sex connects Atrophy; Love and Sensation (feels) connects Greed
Fear and Sex connects Wisdom; Fear and Sensation connects Understanding;
Sex and Sensation connects Relief;

We can see that the middle pillar of the Tree of Life is connected by the three paths from the bottom up: Relief, Attraction and Dissolution. Path Gimel / High Priestess is precisely the Dissolution which leads from Tiphereth / Reason, over the abyss of Thoughts to clean Imagination projected by the Infinite Mind (Ayin Sof).

Translated by Sandra Šabotić

Tuesday, October 17, 2017

Revolucija i dekadencija

Radikalno zlo, kao manifestovano zlo, jeste projekcija sumanute logike principijelnog toka misli, kome principijelnost, osim u funkciji opšteg uništenja, inače nije svojstvena. Svrha radikalnog zla jeste uništenje svesti i svetlosti. Nosioci radikalnog zla teže da zagospodare svim bićima na Zemlji, pretvarajući ih u nebiće, a što posledično uzrokuje uništenje svekolikog života na planeti. Ideja božanske revolucije katastrofe jeste otpor tom zlu kroz potpunu kolaboraciju. Otpor je moguć jedino kao individualan napor, usmeren ka naizgled sebičnom samospasenju bez imalo obzira ka boljitku drugih. Svaki altruizam u očima revolucionara čist je nusproizvod, kolateralno delovanje i ništa više. Dakle, ukoliko neko spasi svet biće to uzgred. Mesija nimalo nije zainteresovan hoće li ga pratiti neko ili neće. Revolucionari su tu da prouzrokuju njegov dolazak te da ga u pravom trenutku prepoznaju. Mesiju, kao i njegove revolucionarne preteče, ne tiču se sreća ili patnja drugih. Tuđe sudbine daleke su i strane, ne samo onih koji nemaju veze s njim, već i onih koji su sa njim blisko povezani, mrzeo ih on ili voleo. On je lovac, a ljudi su plen. Svako ljudsko biće je na ovaj ili onaj način plen posvećenog revolucionara, baš kao što je to u slučaju mesije revolucije.

Božanska revolucija katastrofe iziskuje kosmičku usamljenost njenih posvećenika. Revolucionar jeste ambiciozan, ali je ta ambicija metafizičke prirode i nema svoju svetovnu stranu. Svetovno je profano, kao što je profano sve ono što je nekada bilo sveto. Revolucija neće vršiti obnovu svetog, neće raditi na sakralizaciji onog što je nekada bilo sveto pa se u međuvremenu profanisalo. Uzmimo za primer instituciju porodice. Samim tim što neko ima porodicu, pruža dovoljan razlog da mu se ne da revolucionarna moć u ruke, budući da je porodica (i na njoj zasnovan brak) odavno profanisana institucija u službi neobuzdanog razmnožavanja. Iz perspektive revolucije, porodica je postala inkubator profanizacije i primitivizma. Parazitska društvena moć se prenosi sa kolena na koleno, porodičnom sukcesijom. Nekada su porodice koje su bile nosioci društvene moći bile svete. One su istovremeno imale i magijsku, sakralnu moć. Danas više nema nijedne porodice čiju lozu krasi oreol sakralnog (vidi: Tajna očuvanja magijske moći unutar porodične loze). 

U eri opšteg primitivizma, profanosti i vulgarnosti, čovečanstvo se i dalje nalazi u vlasti takođe primitivnih porodičnih loza. Može biti da neke od njih vode poreklo od uzvišenih, plemenitih i posvećenih predaka, ali s obzirom na njihovu dekadenciju, gubitak ili zanemarivanje inicijacijske formule nasleđivanja, razvodnjavanjem krvi, oni danas nisu ništa bolji od svetine kojom vladaju. Njima je i dalje ostao instinkt održanja porodične linije, ali je to, osim očuvanja i uvećanja moći, izgubilo svaki viši, magijski, kosmički, religijski ili etički smisao. Tako je čovečanstvo postepeno došlo do nečega što bih mogao nazvati krajem kulture. Kao što nebiće razgrađuje biće, tako i nekultura razgrađuje kulturu.

Primitivci će, sasvim prirodno, u skladu sa svojim primitivizmom, nastojati da prikupljenu moć i bogatstvo prenesu na svoje potomstvo. Porodična sukcesija svojine i moći jeste jedan od osnovnih preduslova trajanja istorije. Kraj istorije, kojem streme revolucionari katastrofe, teži da to jednom prekine za svagda. Kontinuitet (vulgarne i profane) krvne loze je suštinski neprijatelj revolucijom projektovanog kraja istorije i istorijskog vulgarnog čovečanstva. Otud se nameće zaključak da te porodične linije moraju biti prekinute, njihova moć slomljena a imovina oduzeta. Njima ne sme ostati išta od političke i uopšte društvene moći. 

Svestan sam kako zvuče ovi redovi, budući da je porodica, kako to uče klasične društvene doktrine, osnovna ćelija društva. Tako je to u istorijskom čovečanstvu, gde na delu imamo četvorostruki odnos: pojedinac - porodica - zajednica ili narod - čovečanstvo. To su četiri ugaona kamena simboličkog istorijskog ljudskog doma, a što ima svoje ezoterijske makrokosmičke paralele. Pojedinac je Sunce koje se rađa na istoku, znak Bika, slovo alef, onaj prvi i osnovni. Porodica je moćno Sunce visoko uzdignuto na jugu, znak Lava, slovo tet, posledica - kako bi to rekli biblijskim jezikom - međusobnog poznanja muškarca i žene, cilj njihovog sjedinjenja te posledica kusanja ploda Drveta znanja. Zajednica, odnosno pleme, narod, kasnije nacije, oslikava prirodu znaka Škorpije i slova nun. Ona traži žrtvovanje, znači rat i smrt te zato predstavlja crveno Sunce na zalasku, zapad kao porinuće. Naposletku, čovečanstvo je tamno more sunčevog puta kroz podzemlje, znak Vodolije, slovo cadi. U svemu tome prepoznajemo četiri arhanđela, četiri zvezde, četiri strane sveta, četiri stuba ljudskog sveta koje će revolucionari prodrmati jer njihova volja je volja duha vremena. Doba Vodolije jeste doba čovečanstva u celini. Na delu više nisu problemi pojedinaca, porodica ili naroda, nego sveukupnog ljudskog elementa na Zemlji. Dakle, ne postavlja se više pitanje opstanka nekog pojedinog čoveka, njegovog roda, plemena ili naroda, države ili carstva, već čitavog čovečanstva.
Nisu bitni revolucionari, bitna je ideja božanske revolucije katastrofe. Zašto božanske? Zato što je u skladu sa svrhom koja dolazi iz izvora višeg reda, čiji je cilj ispravka aktuelnog besporetka kroz proces revolucije, a čiji je glavni izraz katastrofa upravo tog svetskog haosa. Oni koji će na svojim plećima poneti teret božanske revolucionarne intervencije su, na prvi pogled, dehumanizovani ljudi koji kanališu svoje emocije, disciplinovani, zavetovani i besprekorni, neki novi i drugačiji jezuiti i templari. Oni će biti u stanju da ostvare predočenu revoluciju i uspostave temelje prave vladavine razuma vođenog istinskom voljom koja dopire iz dubljih slojeva bića.

Uništenje neprijatelja revolucije podrazumeva i zatiranje porodičnog pomena, uništenje njihovih obitavališta, dokumenata, tačnije svih tragova o njihovom postojanju, uključujući i brisanje njihovog otiska u akaši kao svedočanstvo da su ikada postojali. Nema iniciranja prebega. Tu vrstu primitivne mimikrije ne priznajemo i gnušamo je se. Nema primanja onih koji su rasli u senci primitivizma i sebičnosti porodične moći. Neprijatelj mora biti suštinski i ontološki ugrožen, da izgubi san, jer će znati da je sve i svako ko je u bilo kakvoj simpatičkoj vezi sa njim, te naposletku on sam, ne samo životno, jer gubitak života je ništa, već metafizički ugrožen. Neprijatelj se mora stalno osećati ugroženim (paranoja će ga učiniti još iracionalnijim), te će i realno biti u stalnoj opasnosti, samim tim što dijabolični fanatici revolucije i nadistorijskog poretka postoje, odnosno što postoji ideja o tome, koja u sebi nosi opasnu nameru. Neprijatelj revolucije je totalni neprijatelj, ne zbog svog uverenja ili društvene pozicije, već zbog onog što jeste, zbog predaka, porodičnog imena, tradicije, zbog potomaka, koji će ponosni na svoje ime i krv, marširati u klanovsku, plutokratsku i oligarhijsku budućnost, ubeđeni da su oni uzvišeni, pozvani, odabrani, jer imaju pretke. Fatva na njih! 
Možda bi neko na osnovu ovog što sam do sada izložio stekao utisak kako se zalažem za uništenje porodice, da sam protiv braka, emotivno-seksualnih veza između ljudi itd. Nije porodica sama po sebi institucija primitivizma ili neoprimitivizma, nego je fokus ka porodici kao instituciji moći čije vezivno tkivo nije ljubav ili odgovornost održanja kosmičkog poretka, nego beslovesna skučenost podljudskih strasti, manija, sklonosti, strahova, pohlepe. Takva porodica je agens nebića. Takođe, ni one koji žive kao samci, bilo da su tako odabrali ili zato što su nesposobni ili neodgovorni da zasnuju porodicu, zbog toga nimalo ne cenim niti ih smatram neprimitivnim. Uzdržati se od porodičnog života ima smisla jedino ukoliko smo život posvetili nekoj misiji koja nadilazi nas same. Sve ostalo se svodi na običnu ljudsku bedastoću i ništavnost. Međutim, ono što želim istaknuti jeste da se familijarnost i principi vladavine razuma međusobno isključuju. To nipošto ne znači kako su za vlast i za posedovanje društvene moći pozvani nesposobni samoživi i egoistični bednici koji su se na najmizerniji mogući način emancipovali od institucije porodice. 

Porodica je institucija vredna poštovanja. Zapravo to je najvrednija ljudska ustanova, ali iz perspektive revolucionarnog pokreta, sve ljudske ustanove, kao i ljudsku vrstu, trebalo bi eliminisati. Budućnost ne pripada čovečanstvu. Zapravo, njegovi ostaci poslužiće kao jezgro budućeg transhumanističkog stvaranja. Dolazi vreme kada će sam život ljudskom obličju reći zbogom. Moć ne pripada ljudskim bićima, niti pripada očevima i sinovima. Ova civilizacija će neminovno doživeti kolaps. Biće to do sada neviđena katastrofa u celokupnoj ljudskoj istoriji sa kojom se može porediti samo kataklizma mitske Atlantide. Jedan od operativnih ciljeva revolucije jeste da obezbedi takav ishod, ali i da spreči da bilo ko, neka organizacija, grupa ljudi, klan, porodica ili pojedinac, koji nije posvećen revoluciji, izvuče iz toga neko preimućstvo ili korist bilo koje vrste. To se po svaku cenu mora sprečiti, pa makar to značilo i fijasko same revolucije. Pravo na preživljavanje imaće samo involucijski humanoidni derivati, dok bi za evolutivne izdanke bio prokrčen put u neke druge sfere postojanja. Biće to kraj istorije, kraj procesa globalizacije, te početak nadistorije i galaksizacije.
Joseph Vachal
Verske organizacije, crkve, sekte, denominacije, redovi, kao i svi oblici mističnog, verskog, političkog i ideološkog grupisanja, nevladine organizacije, udruženja građana, političke partije, odnosno svaki vid ljudskog organizovanja mimo racionalnih institucija (stubova vladavine razuma), jesu neprijatelji revolucije. Na političkom planu, zadatak revolucije jeste eliminisanje svake iracionalnosti iz društvenog života te njeno svođenje na individualne, neformalne i neinstitucionalizovane okvire. Budi veliki guru ili prorok koliko god hoćeš. Država će ti za taj posao davati platu, socijalno i penziono osiguranje. Čak će ti i kancelarija biti obezbeđena, prostor adekvatan tvojoj transcendentalnoj nauci u kome ćeš ti podučavati druge tvojim meditacijama i uzvišenoj doktrini. Možeš konkurisati za sredstva u nekom filantropskom fondu, a možda ćeš i svojim sredstvima otvoriti firmu koja će se baviti širenjem tvoje nauke. Možeš objavljivati knjige, praviti sajtove, slobodno se oglašavati, čak imati i sopstvenu kriptovalutu, možes organizovati izvođenje grupnih ili pak masovnih seansi po stadionima, trgovima, parkovima, brdima, šumama i pustinjama. Možeš da se kljukaš kojim god drogama hoćeš, čak i drugima da ih deliš, ukoliko je to deo tvog učenja, ali nemoj stvarati organizaciju. To vodi nazad u istoriju, vodi u verski rat te predstavlja delovanje usmereno protiv sistema opšte bezbednosti i konstitucionalnih principa vladavine razuma, a što podleže oštrim sankcijama. Princip slobode ispovedanja vere i mističnog delovanja je ovde maksimalno ispoštovan i krajnje stimulisan. Međutim, po čemu je to sloboda ispovedanja vere jednaka slobodi stvaranja institucija? Institucije su opasne stvari i nemaju veze sa slobodom. 

Rezultat predočene politike jeste totalna institucionalna sekularizacija, odnosno stvaranje civilizacije vladavine razuma, kao poslednje faze čovečanstva. Takva civilizacija, za razliku od aktuelne globalizacijske pseudocivilizacijske forme, ne izvrće i ne degradira tradicionalne vrednosti i znanja svojim lažnim scijentizmom, multikulturalizmom, humanizmom i slavljenjem različitosti. Naprotiv, ona ih programski, sistematski, smisaono, svesno uništava, iz razloga što vezanost za neki izvor znanja i iskustva, u izopačenoj pseudotradicijskoj interpretaciji, jednostavno sprečava pozitivan preobražaj i delotvorna odgovor na izazove dekadencije i sila nebića. Dakle, ne povratak u narodnu i plemensku zajednicu obnavljanjem nečega što više ne postoji i stoga ne može biti obnovljeno, nego uništenje postojećeg. Ovo što sada postoji i što znamo kao kulturno-civilizacijski globalni kompleks jeste dekadentno, izvitopereno ishodište istorijskog procesa. No, kako je povratak u praistoriju nemoguć, jedina perspektiva koja sadrži spasonosne mogućnosti jeste nadistorija. Začinjanje novog ciklusa progresa, na razvalinama i u pustinji postrevolucionarnog sveta, ima veću i dalekosežniju stvaralačku mogućnost jer počinje od nule, bez opterećenja od strane idejnih i simboličkih refleksija starog sveta. Revolucija katastrofe jeste aktivno devastacioni proces satiranja ostataka kulture, svega tradicionalnog i povesnog u bilo kom obliku, a što sa sobom povlači i satiranje svega što je pseudo kada ono ispuni svoju namenu u cilju ništenja onog prethodnog. Naravno, u korpus divljači za odstrel nalazi se i sve što je ljudsko. Ukoliko želi da izbegne uništenje ljudsko ima biti promenjeno u neljudsko. I tada, nagoveštavajući užase i veličanstvenost Stvaranja, praiskonsku tišinu kreativnog ništavila, stajaće revolucionari katastrofe na svojevrsnom nepočin polju. Ovo znači da dizgine pseudocivlizacijskog galaksizacijskog i nadistorijskog marša u svojim rukama mora čvrsto držati elita posvećena revoluciji, elita nevezana za vrednosti, ideje, norme i simbole prošlosti, elita koja se više ne može nazivati ljudskom.
Andrej Avinoff

Wednesday, October 4, 2017

Vitez Oriona

Moja kuća je u srcu Oriona. 
Velika nebeska reka koja opasuje Zemlju odatle izvire.
Ja sam Uru-ana, svetlost Neba i Sunca.
Ja sam Uru-ki, svetlost Zemlje i Meseca.
Ja sam Vitez Oriona, Div, Lovac i Ratnik.
Ja sam Oarion, Arion, Aorion, Argion, Urion, Heru!
Urrraaaa!

Moja odora je zlatna.
Moje su oči smaragdni komadi leda.
Ja, koji svetlo nosim, najcrnja sam tama.
Zato, ne odriči se Zemlje...

amora vitas...

Moje su misli ratničke, jer ja sam Ensifer.
Moje su misli ljubavne od čežnje za Nebeskom Kraljicom.

Budite uvek inspirisani Nebom. Jedino su zvezde vredne kazivanja, zazivanja i pevanja, jer one otkrivaju našu zemaljsku moć i naše nebesko stanište. Nisu uzalud verovesnici monoteizma zabranjivali obožavanje zvezda. Čim čovek fokusira svoju svest ka zvezdama, kada im se obraća i usmeri ka njima svoje čežnje, himne i nameru, tada jasnije vidi kosmički zakon i poredak, pa svaka ovozemaljska uzurpacija biva očiglednija. Zvezde u sebi kriju i otkrivaju mitske istine, a to je uvek bilo opasno za zemaljske manipulatore.

Friday, September 29, 2017

Svetski poredak po ključevima tarota

Josef Vachal
U ovom kratkom tekstu označio sam glavne oblasti putem kojih se sprovodi civilizacijsko usmeravanje na svetskom nivou od strane tajnih društava. Kako za ovu vrstu promišljanja nemam nikakvih dokaza, onda neka ovo bude shvaćeno kao misaoni eksperiment, simbolička konstrukcija jedne zavereničke stvarnosti. Zapravo, to nije ni zavera, nego je pre reč o modalitetima ispoljavanja i delovanja moći čija je priroda u suštini arkanska. U tom promišljanju manifestovanja društvene moći i simbolizma velikih tarot ključeva, došao sam do sledećih poveznica: 

0 Luda = ideologija, jer ideologija indoktrinira, odnosno zaluđuje ljude;
I Mag = bankarstvo, jer je u suštini bankarstva iluzionizam fantomskog fenomena novca;
II Prvosveštenica = okultizam, jer okultizam kanališe osnovna mentalna usmerenja, ne samo elite, nego i širih slojeva društva;
III Carica = ovladavanje prirodom, odnosno nauka i tehnologija, jer te dve oblasti služe ciljevima onih koji ih finansiraju;
IV Car = politika, jer politika udara osnovne ritmove, otvara i zatvara kanale;
V Prvosveštenik = religija, a u sekularnoj optici to je moralni autoritet humanističkog pogleda na svet;
VI Ljubavnici = obrazovanje, jer simbolika te karte ukazuje na mlade kojima se nudi iluzija izbora školovanja, odnosno modaliteta indoktrinacije radi uklapanja u sistem određen ključevima;
VII Kočija = vojska, policija, sistem prinude, jer kočija je oklopno vozilo, dvokolica, sredstvo mobilnosti i projekcije sile;
VIII Pravda/Ravnoteža = pravni sistem i shvatanje prava;
IX Pustinjak = obaveštajne službe, bezbednost, špijunaža, tajno delovanje i manipulacija informacijama;
X Točak sreće = birokratija, jer taj točak je zapravo točak zakona, što ukazuje na neposrednu ulogu sprovođenja zakona i održavanje sistema;
XI Strast/Snaga = biznis, trgovina, snaga i strast grozničave berzanske delatnosti, jer na toj karti prikazana je Velika Bludnica – simbol Vavilona, drevne prestonice merkantilnog carstva;
XII Obešenik = mediji, jer kao što znamo, mediji iskrivljuju stvarnost u skladu sa voljom onih koji ih poseduju;
XIII Smrt = mafija, kriminal, jer njihov posao je posao smrti;
XIV Veština/Umerenost = umetnost, jer svaki sistem iziskuje umetnike, intelektualce, pisce, kaligrafe, pisare, vajare, one koji vladajućem pogledu na svet obezbeđuju estetski izraz;
XV Đavo = tajno društvo, jer član tajnog društva je đavo u smislu da u svojim koncima drži sve do sada navedene oblasti; on može biti sve to: ideolog, bankar, okultista, naučnik, političar, sveštenik, profesor, vojnik/policajac, arhitekta, obaveštajac, birokrata, biznismen, novinar, mafijaš, intelektualac, umetnik/pisac;
XVI Kula = tajno mesto okupljanja veća, hram, loža, kabinet, jer tajno društvo ima mesto odakle deluje;
XVII Zvezda = tajna doktrina, jer tajno društvo deluje u skladu sa određenim principima koji se čuvaju u tajnosti i otkrivaju posvećenicima u skladu sa stupnjem njihovog posvećeništva;
XVIII Mesec = ritual, jer tajno društvo ima svoje rituale kojima se postiže inicijacija;
XIX Sunce = svetlost, jer tajno društvo svojim članovima uliva svetlost pomoću koje oni razumeju;
XX Eon/Sud = projekat, jer tajno društvo projektuje civilizaciju u određenim vremenskim razmacima na osnovu inicijacijom i razumevanjem usvojenih principa;
XXI Univerzum/Svet = svetski poredak, realizacija projekta, „E Pluribus Unum“, sinarhija, jer tajna društva teže da izgrade ili urede svet preuzimajući na sebe ulogu duše sveta;
Josef Vachal
Kroz ovako protumačen simbolizam modaliteta spoljašnjeg, odnosno društvenog delovanja moći tajnih društava, uviđamo postojanje jedne harmonije. Cilj te harmonije je projektovanje opšte svetske hijerarhije globalističkog univerzalizma, nevezano šta se nama u ovom trenutku čini o kakvom tipu univerzalizma da je reč. Da li je taj univerzalizam sekularan ili verski, posve je nebitno. Harmonija, odnosno harmonizacija, jedno složeno usklađivanje, nalazi se u pozadini anarhije kojom deluju protagonisti globalizujućeg univerzalizma. 

Božanska revolucija katastrofe prezire protagoniste globalnog univerzalizma, podsmeva se njihovim načelima i osporava njihovu moć, ali ne zato što želi obnovu sveta razorenu njihovom vulgarnom revolucijom, nego zato što njihovo  delovanje smatra pseudorevolucionarnim izopačenjem. Njihova revolucija nije potpuna, nije temeljna, jer teži da prigrabi za sebe civilizacijsku moć, a to nikako ne može biti cilj jednog tako sveobuhvatnog transistorijskog poduhvata. Cilj božanske revolucije katastrofe jeste uništenje sveta koji tvore tradicionalna četiri elementa alhemije i hermetizma i njegovo poništenje u petom elementu. Revolucija katastrofe jeste jedan eshatološki poduhvat, a ne neki društveno-versko-ideološki ili transhumanistički prevrat. Upravo zbog toga će protagonisti vulgarne revolucije biti osuđeni na propast pod težinom masivnog točka kojeg su pokrenuli. To je zakon akcije i reakcije. 

Monday, September 18, 2017

Vizija i glas neumrlog učitelja

Prethodno objavljeno u mojoj knjizi Lucifereza i na nekoliko portala, posebno prilagođen za ovaj blog.

Nije važno kad, nije važno gde, nije važno kako, tek pristao sam. Pristao sam da me ubede na jedan tako jeretični čin. Trebalo je da se samožrtvujem, odnosno da izvršim ritualno samoubistvo koje bi me preobrazilo u mučenika vere te otvorilo put ka mojoj inauguraciji u sveca. Za tu priliku moja porodica je obukla svečanu crninu. U nazočnosti crkvenih velikodostojnika ozirijanske provenijencije, kao i njihovih ekumenističkih gostiju, stajao sam živ, polumumificiran, svetački istruleo pod bakljama i tamjanima, na vračarskom platou u Beogradu. 

Ruke su mi prekrštene na grudima, umotan sam u crnu svilu, crni nemis mi je stilski posađen na glavi. Moje lice je groteskno ukočeno i neprirodno. Majstori ortodoksne mumifikacije namestili su mi lice u obličju posmrtne maske. Neke posebne igle i ubodni talismani su mi držali kompletno telo i fizionomiju u skladu sa kanonskim stilskim izrazom. Kretao sam se usiljeno i sporo, ali ipak svetački nonšalantno, na vrhovima prstiju, prožet lakoćom, bez da sam pokretao kolena, ili čak nožne zglobove. Posebnim metodom drevnog teokratskog soja, kroz kičmu su mi ubacili zlatnu cev ispunjenu retkom tinkturom dobijenom od šesnaest ljudskih izlučevina, ekstrahovanih od davno umrlih svetaca. Na jedan vrlo prefinjen način bio sam nabijen na magijski kolac okultizmom napaćenog sveštenstva.

Ispred mene stajao je crni pravougaoni ćivot ispunjen uljem indigo boje, koje je trebalo da me pretvori u buktinju hladnog plavičastog plamena, od čijih bi ostataka sveštenici ekstrahovali mumijino seme, kojim bi na homeopatski način oplodili nove generacije njihovih svetih vodica, životno potrebnih za dalji performans hijerokratiji tako dragog i moćnog akvatičkog rituala žrtvovanja luči svesti njihovih vernika nekim tamo opskurnim powerslavnim božanstvima. Stavili bi me u crkveni kalendar, a moj večni ćivot sa metaliziranim crnim kostima držali bi u najvećem powerslavnom hramu na svetu. Moja majka bila je ponosna na mene. Sin svetac. Igle zarivene u moje vilice nisu mi dozvoljavale ni da mislim a kamo li da govorim. Svaku misao u njenom začetku ubila bi magijska tinktura. Već sam napola mrtav. Odmah po mumifikaciji i izdvajanju mumijine sperme, patrijarh bi blagosiljao stelu na kojoj se vidi tipski sveti mučenik na audijenciji kod Ozirisa. Ispod mučenika bi stajalo moje magijsko ime u zaštitnom oreolu.
Za trenutak, aktuelni faraon iz saksoburgotsko-tebanske dinastije bi me priznao za sebi ravnog i to bi bila kulminacija. Patrijarh i faraon bi stajali sa moje leve i desne strane, sve gurkajući me i ohrabrujući da uronim u užareni grob, gde me je samosagorevajuće ulje čekalo da mu se predam. Patrijarh Ptahotep je započinjao besedu rečima: «Krst je Deveti čas Inicijacije. Tačka preobraženja čoveka u Bogočoveka. Nek se sveti Tau! Nek ovaj stavrofor dostigne luč praznine i proburazi glavu paklenog crva Apepa snagom žive molitve...» Okupljeni pobožni narod vibrirao je gnostičke formule izvodeći kabalistički krst.

Nek se sveti Pentagram! IAAOOOO...
Neka mu Tahuti podari Reč.
Nek mu srce bude lagano kao pero Maat.
Izida da ga podoji.
Horus da ga osveti.
Da ga ne okusi Druga Smrt.
Da mu Ime ne umre.
Neka postane Asar-un-Nefer!
Aliluja!
Za to vreme prisutni predstavnik vrhovnog božanstva Hiksa osećao je blagu neprijatnost, ali zbog aktuelne politike međuverskog dijaloga i dobrog odnosa između crkava morao je da glumi iskreno ushićenje ili barem trpeljivu ravnodušnost. Sav taj nastran svet je umesto plavuše obožavao ženku babuna. Njena menstrualna krv bila je mnogo cenjena, pravi eliksir, magijski afrodizijak.

Sveto ulje sarkofaga savršeno je odražavalo moj lik zagledan u njegov svetački bezdan. To je ulje duha i samosagorevanja. Ulje koje je granica, a svetački sarkofag samoizgaranja kapija je ka poljima preobražaja. Dobro je što ovi današnji nevidnici ne znaju za tako kvalitetnu naftu. Besomučno sagorevaju fluid koji nekada beše telo Zmajeva.

«Misliš da u Srednjem Veku ili u antičko doba nisu znali za fosilne ostatke dinosaurusa?» Bilo je to sećanje na reči i pojavu neumrlog i večno-mu-hvala učitelja Švalera de Ljubiča. Otkud sada ovo podsećanje?

«Misliš da u paganska vremena nisu slučajno ili namerno nailazili na njih? Pa otkud onda mitovi o zmajevima? Otkud onda crteži i predanja o zmajevima koji sliče na naše rekonstrukcije izgleda dinosaurusa? Dugo je to zataškavano sve dok nisu izašli sa benignom pričom koja se uklapa u pozitivističko-progresivistički pogled na svet modernog doba. Kao eto, bili nekada nekakvi džinovski krvoločni gušteri sa pilećim mozgovima, pa onda udarilo nešto u Zemlju, digla se ogromna prašina i oni pocrkali. Da li je baš tako? Znaš li da su stari Egipćani izuzetno cenili i u magijske svrhe koristili kosti dinosaurusa, odnosno zmajeva? Znaš li da su oni znali kako da iz tih kostiju izvuku ono što ovi savremeni kukavci nikada neće biti u stanju da izvedu niti pomišljaju da je tako nešto moguće, a slove se naučnicima? Jalova je njihova nauka. Egipćani su umeli da iz tih kostiju, posebnim alhemijskim putem ekstrahuju seme duše, spermu sperme iz koje je moguće oživeti ili inkarnirati celokupno biće. Oni su mumificirali svoje faraone i tako zaveštali čitave hangare semenovog semena, odnosno genetskog materijala kako bi to danas rekli, s tim što je seme semena tvar mnogo fundamentalnija nego što je to kombinacija aminokiselina. Svako biće koje ima kosti može iz tih kostiju biti ekstrahovano i ponovo oživljeno. Kosti su svete jer kriju tajnu života i smrti. Ka je „vetar kostiju“! Otud taj običaj čuvanja svetih moštiju.»
Stojeći iznad sarkofaga sa svetim uljem, zagledan u tamne dubine ispod površinskog odraza, za trenutak sam spazio blisko i drago lice neumrlog učitelja, projektovano kroz astralnu plazmu materijalnog ulja. Bio je to Švaler de Ljubič, čovek kojeg je uzdigao Horus, a Izida blagoslovila nezamislivim zadovoljstvima i uživanjima. 

«Ne mogu te ljudi proizvesti u Boga.» Prošaptao je duh Švalerov. Zbog njega su egipatski bogovi ponovo otvorili vrata svojih arhetipskih prebivališta. Samo zbog njega, da mu ukažu počast i daju nagradu, jer bio je njihov istinski obožavalac i znalac. Sećam se jedne njegove besede uz domaći absint i laganu gandžu: «Stare bogove ne bi trebalo prizivati. Oni više ne obitavaju na nama dostupnim frekvencijama. Onda kada umre njihov poslednji sveštenik, oni odlaze i ne vraćaju se. Zatvaraju se kapije njihovih svetova. Ostaju samo utvare bogova, kao neki kvazielementi. Nemoj obožavati egipatske niti bilo koje druge stare bogove jer oni ti neće otvoriti vrata. To je uzaludno...»

Pa ipak, bogovi su dveri svojih obitavališta otvorili za jednog de Ljubiča. Ako je već tako, otkud sada ova vizija i glas? Otkud on ovde ako je tamo? Zašto me je pogledao? Iza njega stajale su nepregledne solarne hijerarhije. Prošaptao je moje novo ime, poslednji dar duha i reči: «Duhovno samoubistvo je lice Druge Smrti.»
De Ljubič zagledan u viziju
Iznenada sam shvatio apsurdnost sopstvenog položaja. Psovao sam aktuelnog faraona, patrijarha i sve sveštenike, stelu moje svetačke slave i sve živo, mrtvo i neumrlo. Ulje se uzburkalo. Umesto da uronim u sarkofag, okrenuo sam se i strgao svetačku odoru, dijademe, nemis, izvukao ubodne talismane i snažno potrčao prema autobuskoj stanici da uhvatim znojavi autobus za malo i mirno mesto u unutrašnjosti i da na miru sredim utiske u vezi svega što mi se dešavalo. Ubrzo zatim, shvatio sam se da će se Nebo promeniti i da će jedini spas dolaziti od Zemlje, a put duhovnog uspenja biće silazak u Podzemlje. No, to je već druga tema. Moje je srce sada na mestu. Lice Švalerovo poput sjaja boga Ra obasjalo je moje sopstvo. Sada sam konačno spreman da osvestim moje zvezdano suštastvo.